Honoring the Greek Victims of Communism in Washington DC

 

Honoring the Greek Victims of Communism in Washington DC

 

By Alex Aliferis

 

 

On April 23th, the Greek Victims of Communism wreath was honored in a roll call of nations by the Victims of Communism Memorial Foundation in Washington D.C.

 

Multiple ethnic associations and foreign embassies participated in the event.

 

The Victims of Communism Memorial Foundation started the tradition to honor victims of Communism. It seeks to educate others the evils of Marxist Communist ideology. Communism led to the deaths of 100 million people worldwide from Russia, Greece, Cuba, China, Ethiopia, etc.

 

The Victims of Communism Memorial Foundation (VOC) is an educational, research, and human rights nonprofit organization devoted to commemorating the more than 100 million victims of communism around the world and to pursuing the freedom of those still living under totalitarian regimes.

 

The Foundation was authorized in 1993 by a unanimous Act of Congress signed as Public Law 103-199 by President William J. Clinton on December 17, 1993. On June 12, 2007, President George W. Bush dedicated the Victims of Communism Memorial statue in Washington, D.C.

 

Recently, the Victims of Communism Museum is open to the public in Washington D.C.. Where is our Greek academics to create a Greek section in that museum?

 

They give the Truman-Reagan award to a specific person who contributed to fighting Communism.

 

Not a single Greek Embassy official has shown up. Why is this bad for Greece? Outside Greek American circles, Greece is viewed as a hardcore Marxist nation with active Communist/far left anarchy groups.

 

In 2017, the Estonian government led a conference on Communist crimes. Estonia invited Greece. Yet, Greece refused to go. Why? In 2017, Ex-Greek Justice Minister Stavros Kontonis’ refusal to attend a conference on Communist crimes. For his criticism of the event, it sent off a strong rebuke by the Estonian government. Kontonis was a member of the Greek Communist Party. The Greek Communist left (PASOK, KKE, and SYRIZA) does not represent GREECE or the Greek diaspora!

 

It is odd how the same Greek Communists have fat bank accounts, BMWs, and villas in Greece while falsely espousing old Soviet Union themed rhetoric of the 1940s.

 

Whoever wrote Greek history of the 1940s is wrong about the Greek Civil War. It was a Communist insurgency from 1941-1949 supported by outside Communist forces. Who supplied weapons to ELAM-ELAS? Yugoslav Communist Dictator Joseph Tito gave weapons. Most of the Greeks did not support the Communist Insurgents. Yes, there were Greeks who joined ELAM-ELAS only to find out they were killing innocent Greek brothers and sisters for no reason. The Greek Communists murdered over 100,000 Greeks if you include women, men, children, priests, elderly, and patriotic Greek soldiers. The Greek Communists looted and stole from hardworking Greek families. Bulgarians and Skopian Slavs were part of ELAM-ELAS. The Communists created the fake Skopia nation in 1944 that stole the Greek history and identity of Greek Macedonia. Communist propaganda flourishes in Skopje, FYROM. ELAM-ELAS burned Greek homes. The Greek Communists kidnapped 28,000 Greek children. They sent the children to camps in Bulgaria, Yugoslavia, Hungary, Romania, etc. The Greek Communist forced and brainwashed kidnapped Greek children to become ELAM-ELAS soldiers. The Greek Communists used child soldiers.  Over a million Greeks were displaced from their homes due to Communist aggression, crimes, and battles with the Greek Army. I am sure they repented their sins in later life. Many Greek Communists found how difficult life was in the Soviet Union and went back to FREE MARKET CAPITALISTIC SOCIETY.

 

I had eleven relatives murdered by Greek Communists in 1944. Ten of them were murdered at the Meligalas pigada(well). There is a large memorial with 1500 graves and the names of Greeks murdered in Meligalas, Greece. Who talks about the murders committed by Greek Communists who wanted Greece to be like Communist North Korea? The Federation of Greek Communities in Russia erected a monument (2012) to remember the 38,000 Greeks rounded up and sent to their death at Siberian Gulag death labor camps by Soviet Communist leader Josef Tito in the 1930s. I recommend everyone read the Black Book of Communism by Stephane Courtois, Alexsander Solzhenitsyn’s Gulag Archipalago, etc. The Abducted Greek Children of the Communists/Paidomazoma by Dr. Niki Karavasilis is a must read. Also, the book called Calvary of Meligalas by Tasos Antonopoulos tells it all about Meligalas. Antonopoulos was in Meligalas and witnessed it. He interviewed survivors. What about the Greeks of Northern Epirus under Communist Albanian oppression? I heard stories how Communist Albanians took lands, shut down churches, and imprisoned/killed Greeks. Nicholas Gage’s book named Eleni inspired a movie made about how Communists killed his mother.

 

The Communists created fake nations and identities like Skopia (FYROM), Ukraine, Moldova and Belorussia. Romanians are demanding annexation of Moldova back to Romania. Belorussia and Ukraine is pure ethnic Russian lands which will unify with Mother Russia. Skopia/FYROM Slavs are Bulgarians. The Soviet Communists separated Armenian Karabakh and gave it to Azeri Turks. Communist Lenin supplied weapons to Ataturk in 1919-1923 to mass murder Greeks across Asia Minor.

 

It is odd to find the elder Greek who boasts how he is Communist or was an ELAM-ELAS fighter/supporter while he owns a house, has a fat bank account, pension, business, and investments and lives in a free society like the USA or Greece.

 

I thought good Greek Communists/Marxists/Socialists would have immigrated to China, Vietnam, Laos, Cuba, Venezuela, or North Korea? I still hear a few old timer Marxist Greek immigrants talk about Marxism. I question them if Marxism is great and Capitalism is bad, why did you immigrate to the USA? They shut their mouths.

 

Across Greece, there are many memorials of murdered Greek citizens by Greek Communists of the 1940s. The Greek government until 1974 held official memorials. Once hardcore Greek Marxists like PASOK, SYRIZA, ND ruled Greece, there are no memorials. Citizens and priests still hold memorials throughout Greece to honor Greek victims of Communism.

 

The governments of Poland, Hungary, Estonia, and Czech funded a Victims of Communism Museum in Washington DC together with the Victims of Communism Memorial Foundation to remember and educate Americans about Communism. One can visit in person the museum(https://vocmuseum.org/). Tickets are $10.00 each. The museum is located at 900 15th Street NW, Washington, D.C. 20005.

 

I find it sick how young teenagers wear T-shirts with the hammer/Sickle or Che Guevara. Do they know the 100 million people killed by Communists in Russia, Greece, China, Cambodia, Cuba, Eastern Europe, Vietnam, etc.? Our academia in the USA and Greece are brainwashed Communists/Marxists/Globalists. US and Greek Professors are brainwashing thousands of young adults that Karl Marx was the greatest man. They require students to read Marxist authors.

 

Did you know Karl Marx gave birth to Socialism, Communism, Fascism, and Nazism? Who funded Karl Marx? Who funded the Communists and Nazis? The same Globalist Elites and Bankers who are trying to turn people into modern day slaves. The National Socialist Workers Party (NAZI) was Marxists. Mussolini was an Italian Socialist/Marxist. Vladimir Lenin adhered to Karl Marx and was funded with gold/free passage from the German industrial elites, Bankers in London/New York City and German Kaiser worked together to destroy Russia. The Jacob Schiff Wall Street Bankers funded with millions in the early 1910s to the Communists in Russia. Leon Trotsky was in New York City in 1917. Adolf Hitler hated Christianity and was an atheist who adhered to Karl Marx. The same banker elite funded Hitler. Hitler was no Christian, and he took away German citizen’s right to own firearms. He confiscated German civilian arms. Why? The Globalist banker/corporate elites funded Marxist movements to destroy freedom and enslave free people.

 

Anthony C Sutton’s republished ‘The Wall Street Trilogy’ describes with State Department documents how Leon Trotsky was in New York City in 1917. Documents show how Wall Street funded Trotsky. President Wilson gave Trotsky a US passport to travel to Russia to start the Bolshevik Revolution. In the first volume, it describes Wall Street’s funding for the Bolshevik Revolution in 1917. Globalist elites funded Karl Marx. Sutton authored these books in the 1974, 1975, and 1976. The German Kaiser gave millions in gold to Lenin and free passage via Germany from Switzerland to Russia, in 1917.

 

In the February 3, 1949, issue of the New York Journal American Schiff’s grandson, John, was quoted by columnist Cholly Knickerbocker as saying that his grandfather had given about $20 million for the triumph of Communism in Russia.

 

President Truman formed the Truman Doctrine in 1947 to give military aid to the Greek Army to defeat the Greek Communist insurgency. In the 1940s, Greek American organizations supported the Truman Doctrine to assist Greece defeat Communism.

 

Wasn’t Greece the first nation to defeat a Nazi ally like Italy in 1941? Wasn’t Greece the first nation to defeat the Communists with the assistance of the Truman Doctrine of 1947? Where are Greek donors to fund an exhibit at the DC museum about the damage done to Greece by Greek Communist insurgents?

 

Where are the Representatives of major Greek American organizations each year at the Victims of Communism Memorial Event in Washington DC?

Where is the Greek Ambassador to US or his Deputies at the event each year?

 

The ethnic Greek people suffered death and slavery under the Muslim Turks, Nazi Germans, and Greek Communists.

We in the diaspora will remember and honor the Greek Victims of Communism.

 

 

 Alex Aliferis has worked in Washington D.C. on issues linked to Greece, and Cyprus.

 

For More Information:

Books:

Calvary of Meligalas by Tasos Antonopoulos

The Abducted Greek Children of the Communists/Paidomazoma by Dr. Niki Karavasilis

The Black Book of Communism by Stephane Courtois

The Gulag Archipelago by Aleksander Solzhenitsyn

The Wall Street Trilogy by Antony C. Sutton

Website Links:

Memorial in Honor of 38,000 Greeks killed by Soviet Communists in Siberia's Death Camps

https://greekreporter.com/2011/08/13/memorial-in-honor-of-greeks-oppressed-in-serbia/

 

Victims of Communism Memorial Foundation in Washington DC

https://www.victimsofcommunism.org/vision

 

Greek Victims of Communism Memorial in 2010

http://history-of-macedonia.com/2010/08/08/greek-american-tribute-to-greek-victims-of-communism/

 

Communist SYRIZA Greek Minister Refuses to Attend Conference on Communist Crimes

https://www.thenationalherald.com/172927/estonia-rebukes-greek-justice-minister-boycott-commie-crimes-conference/

 

Greek Prime Minister Alexis Tsipras was Communist Youth President/Organizer

https://thebalkannewsmagazine.com/prime-minister-alexis-tsiparis-of-greece/

 

Origins of Greek Communists (SYRIZA/PASOK/Greek Left)

https://www.jacobinmag.com/2015/04/antarsya-syriza-communist-party-greece-euro/

 

Greek Communist Party

https://inter.kke.gr/en/firstpage/

 

Wealthy Greeks Slam Incompetent Communists Ruining Greece aka ‘SYRIZA’

https://www.zerohedge.com/news/2015-06-22/wealthy-greeks-slam-incompetent-communists-ruining-country-demand-eu-save-greece

 

Yugoslav Communist Dictator Joseph Tito Invented “Skopia” (Ex-British Government Official, 1940s)

https://www.youtube.com/watch?v=qM8uN0Atqrs

Romanians Calling for Unification of Moldovia (Bessarabia) to Romania

https://www.youtube.com/watch?v=MJdxbnwJ-i4

Tito’s Granddaughter Sides with Greece against FYROM

http://en.protothema.gr/titos-granddaughter-sides-with-greece-against-fyrom/

Skopians hold Bulgarian Passports

http://www.balkaninsight.com/en/article/more-macedonians-apply-for-bulgarian-citizenship

Greeks of FYROM

https://northmacedonians.blogspot.com/2008/12/greeks-in-fyrom.html

 

 

https://victimsofcommunism.org/

Με αφορμή την ομόφωνη απόφαση της UNESCO να καθιερωθεί η 9 η Φεβρουαρίου ως Παγκόσμια Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσης.

ΙΔΡΥΜΑ ΠΡΟΑΣΠΙΣΕΩΣ ΗΘΙΚΩΝ & ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΑΞΙΩΝ
Ἕδρα: Ἀπόλλωνος 23Β 10557 Ἀθήνα
Ἀλληλογραφία : ΜΟΥΣΩΝ 14, 15452 ΨΥΧΙΚΟΝ
τηλ. 210 3254321-2 fax. 210 3236978
e-mail: fot_gram@otenet.gr
ΝΕΑ e mail : iphpa@fotinigrammi.cosmotemail.gr
fotinigrammi@gmail.com
ἱστοσελίς: www.fotgrammi.gr
Facebook: : https://www.facebook.com/foteini.grammi
ΝΕΟ
https://www.facebook.com/profile.php?id=61557299663296
Twitter: @PANEL_TAMA
https://www.instagram.com/tamaethnous_foteinigrammi/ .
ΦΕΚ 853 Β /1997
Α.Φ.Μ. 090050859 * Α´ Δ.Ο.Υ. ΑΘΗΝΩΝ

Ομιλία Αντωνίου Κουνάδη

Ομ. Καθηγητού ΕΜΠ

Πρώην Προέδρου Ακαδημίας Αθηνών

Δια τήν Ελληνική Γλώσσα

Κύριε Πρόεδρε, Κύριοι Ὑπουργοί, Κύριε Πρόεδρε τῆς Διαρκοῦς Ἐπιτροπῆς

Μορφωτικῶν Ὑποθέσεων τῆς Βουλῆς, Κύριε Πρόεδρε τῆς Μόνιμης Ἐπιτροπῆς τοῦ

Ἑλληνισμοῦ τῆς Διασπορᾶς, Κύριοι Βουλευτές, Ἐκλεκτοί Προσκεκλημένοι,

 

Ἐν πρώτοις, Κύριε Πρόεδρε, θέλω νά εὐχαριστήσω τόν Πρόεδρο τῆς Βουλῆς κ.

Κακλαμάνη γιά τήν τιμητική πρόσκληση. Ἀποτελεῖ γιά μένα ἰδιαίτερη χαρά καί τιμή

νά χαιρετίσω τή συνδιοργανούμενη ἀπό δύο κορυφαία θεσμικά Ὄργανα σημερινή

ἐκδήλωση, ἀφιερωμένη τήν Ἑλληνική Γλῶσσα, ἀρρήκτως συνδεδεμένη μέ τήν

ταυτότητα, συνέχεια, ἐπιβίωση καί προοπτική τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἐκδήλωση πού

γίνεται μέ ἀφορμή τήν ὁμόφωνη ἀπόφαση τῆς UNESCO νά ἑορτάζεται ἀπό ἐφέτος

καί κάθε χρόνο, ἡ 9η Φεβρουαρίου ὡς Παγκόσμια Ἡμέρα τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας,

σέ ἀναγνώριση τῆς ἀρχαιότητας, διαχρονίας, δομῆς, σαφήνειας καί λοιπῶν

προτερημάτων τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας πού χαρακτηρίζουν τήν “μοναδικότητα

της”, ὡς ἀντικείμενο συνεχιζόμενης μελέτης καί θαυμασμοῦ! Ἰδιαίτερα ὑψηλή

διάκριση γιά τή Χώρα μας πού ἐπετεύχθη χάρις στίς ἄοκνες, πολυετεῖς καί

μεθοδικές προσπάθειες τοῦ Μονίμου Ἀντιπροσώπου μας στήν UNESCO καί

πρώην Ὑπουργοῦ, Γ. Κουμουτσάκου, ὁ ὁποῖος εἶναι ἄξιος παντός ἐπαίνου.

 

Κυρίες καί Κύριοι,

Ἡ διαφύλαξη τῆς Γλώσσας μας εἶναι Ὑπόθεση ὅλων μας μέ διάφορο βαθμό

εὐθύνης γιά τόν καθένα μας. Βεβαίως καί τοῦ ὁμιλοῦντος, ὡς πανεπιστημιακοῦ

διδασκάλου θετικῶν ἐπιστημῶν γιά 50 καί πλέον χρόνια, ὅπου εἶχα τήν εὐκαιρία νά

διαπιστώσω τήν ἀδυναμία σωστῆς ἐκφορᾶς λόγου τῶν μαθητῶν μου, ἡ ὁποία

σήμερα ἔχει φτάσει σέ ἀπίστευτα χαμηλό σημεῖο λεξιπενίας μέ τά greeklish, τούς

σολοικισμούς καί βαρβαρισμούς, πού ἀκοῦμε ἀκόμη καί ἀπό τά ΜΜΕ, τήν

κακοποίηση τῆς Ἑλληνικῆς, τήν αὐξανόμενη χρήση ξένων ὅρων ἀλλά καί ἰδιαίτερα

ξένων ἐπιγραφῶν, κατάφωρα παράνομη κ.λπ.

 

Ἔχοντας μακράν ἐνασχόληση μέ τή γλώσσα μας, μέ πυκνή ἀρθρογραφία στόν

Τύπο, πληθώρα ὁμιλιῶν μου ἐντός καί ἐκτός τῆς Ἑλλάδος, ἀλλά καί Δημόσιες

Ἀνακοινώσεις μου καί Διακηρύξεις στήν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, στή σημερινή

ἐκδήλωση, λόγῳ περιορισμένου χρόνου, θά ἀναφερθῶ στό ἐξόχως ἐνδιαφέρον

καί πολυσυζητημένο θέμα τῆς Προέλευσης καί τῆς Ἡλικίας τοῦ Ἑλληνικοῦ

ἀλφαβήτου, παρουσιάζοντας συνοπτικά νέα εὑρήματα, βάσει τῆς πρόσφατης

βιβλιογραφίας, περιλαμβανόμενα (σέ μεγάλο βαθμό) στά μόλις ἐκδοθέντα

Πρακτικά τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν τῆς Πανηγυρικῆς Συνεδρίασης 6/5/2025,

ἑορτασμοῦ τοῦ τριπλοῦ Ἰωβηλαίου μου: 75 χρόνια στόν Ἀθλητισμό, 50 στό ΕΜΠ,

25 στήν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν καί ἰδιαίτερα στή δράση μου ὡς Ἀκαδημαϊκοῦ καί

Προέδρου αὐτῆς.

 

Μία πρώτη διεπιστημονική προσέγγιση (γιά τήν προέλευση καί τήν ἡλικία τοῦ

ἀλφαβήτου) ἐκτίθεται στήν ὁ μ ι λ ί α μου “ Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ

ΓΛΩΣΣΑΣ: ΠΡΟΦΟΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΓΡΑΠΤΗΣ” στήν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν (συνεδρία

15.1.2019) μέ τήν ἐπίκληση αὐθεντικῶν γνωμῶν κορυφαίων εἰδικῶν, ἱστορικῶν

πηγῶν καί ἀνασκαφικῶν εὑρημάτων, συναφῶν ἐπιστημονικῶν ἐξελίξεων,

περιλαμβανομένης (γιά πρώτη φορά) τῆς ἀνθρώπινης Ἀρχαιογενετικῆς (aDNA) καί

τῆς πληθυσμικῆς γενετικῆς, καθώς καί τῆς τότε σχετικῆς βιβλιογραφίας.

 

Ἀπό τά ὡς ἄνω Πρακτικά τῆς Ἀκαδημίας (6.5.2025), βάσει ἀνασκαφικῶν

εὑρημάτων στή Θήρα τοῦ ἐπιφανοῦς Γερμανοῦ ἐπιγραφικοῦ βαρώνου Φρειδερίκου

Χίλλερ φόν Γκέρτρινγκεν (σχετικῶν μέ λείψανα Καδμείων καί Μινύων) καί μετέπειτα

τοῦ Καθηγητοῦ Ἀρχαιολογίας Ἀνδρέα Βλαχόπουλου (γιά τήν ὕπαρξη Μηκυναϊκοῦ

πληθυσμοῦ τό 1200 π.Χ.) στόν Μονόλιθο Θήρας, φ α ί ν ε τ α ι ὅτι ὑπῆρχε

ἀλφαβητική γραφή στή Θήρα, πρό τοῦ 12ου αἰ. π. Χ., ὅπως ἐπιβεβαιώνει τό

χωρίο τοῦ Ἡροδότου (Ἡρόδ. 5.58, 59) ὅτι: “Ὁ Κάδμος ἔφερε ἀπό τή Φοινίκη τό

παλαιό Ἑλληνικό ἀλφάβητο τῶν 16 γραμμάτων, ἀπ’ ὅπου ὀνομάσθηκαν Καδμήϊα ἤ

Φοινικήϊα. Αὐτά ἀργότερα αὐξήθηκαν μέ τήν προσθήκη ἄλλων 8 γραμμάτων, τῶν

ἐπονομαζομένων Ἰωνικῶν ἡ, ω, θ, φ, ζ, χ, ξ, ψ” (βλ. λῆμμα Κάδμος στό Λεξικό

Liddell Scott, ὡς καί τό Λεξικό τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς τοῦ Καθηγητοῦ τῆς ἀρχαίας

φιλολογίας καί Ἀκαδημαϊκοῦ Ἰωάννη Σταματάκου).

 

Ἀξιοσημείωτη εἶναι, ἐπίσης, ἡ μαρτυρία τοῦ Ἡροδότου, ὁ ὁποῖος ἐπισκεφθείς τόν

ναό τοῦ Ἰσμηνίου Ἀπόλλωνος στή Θήβα, διαπίστωσε ἰδίοις ὄμμασι Καδμήϊα

γράμματα, χαραγμένα σέ τρεῖς τρίποδες πού εἶχαν μεγάλη ὁμοιότητα μέ τά Ἰωνικά.

Ἀξίζει νά τονισθεῖ ὅτι ὁ Κάδμος πρίν ἀπό τή Θήβα ἐπεσκέφθη τή Θήρα (Ἡρόδ.

147.1-148), πού τότε λεγόταν Καλλίστη καί ὕστερα τή Θήβα περί τό 1420 π.Χ..

Καί ἔρχομαι τώρα σέ νέες ξένες πηγές πού βεβαιώνουν καί ἐνισχύουν τά

προαναφερθέντα.

Ξένες (νέες) πηγές χρονολόγησης Ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου

Τήν ἀρχαιότητα τοῦ Ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου πρό τοῦ 8ου αἱ. π.Χ. (ἀλφαβητική

ἐπιγραφή στήν Οἰνοχόη Διπύλου) ἀμφισβήτησε ἔντονα ὁ Ἀμερικανός ἱστορικός

κλασσικῶν τεχνῶν καί ἀρχαιολογίας Δρ. Rhys Carpenter μέ ἄρθρο του, τό 1933,

στό περιοδικό Amer. J. of Archeology. Παρά δέ τή σφοδρή κριτική πού τοῦ

ἀσκήθηκε ἀπό τόν Ἀμερικανό Καθηγητή κλασσικῶν σπουδῶν B. L. Ullman, μέ

ἄρθρο του τό 1934 στό ἴδιο περιοδικό, ἡ ἄποψη Carpenter ἐπηρέασε γιά κάποιες

δεκαετίες ἀρκετούς ἐρευνητές ἀλλά μέ φθίνουσα πορεία, διότι ἀπό τό 1980

ἐμφανίζεται ἡ ἀντίθετη ἄποψη.

Τήν ὕπαρξη Ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου (πρό τοῦ 11ου αἰ. π.Χ.) ὑποστηρίζουν μέ

ἰσχυρά ἐπιχειρήματα μέσω ἄρθρων τους σέ ἔγκριτα διεθνῆ περιοδικά, ὁ

Ἀμερικανός Καθηγητής (Ἑβραϊκῆς καί Ἀνατολικῶν Γλωσσῶν) στό Πανεπιστήμιο

Harvard, F.M. Cross (BASOR, 1980), ὁ Ὀλλανδός Καθηγητής Γλωσσολογίας C.

Ruijgh (1995, 1997, 1998, 2011), Ὁ Ἑβραῖος ἐπιγραφικός καί παλαιογράφος,

Καθηγητής Ἀρχαιολογίας καί Γλωσσολογίας J. Naveh (1982, 1987, 1991, 1997,

2005), καθώς καί ἄλλοι ἐρευνητές ἀναφερόμενοι στήν ἐκτεταμένη ἐπισκόπηση τῆς

Ὀλλανδέζας ἐρευνήτριας στό Πανεπιστήμιο Leiden Δρός W. Waal, μέ ἄρθρο τῆς τό

2018.

Μέ νεότερο ἄρθρο της ἡ Δρ. W. Waal, τo 2022, μέ τίτλο “Ἡ Ἀποδόμηση τοῦ

Φοινικικοῦ Μύθου…” ( J.H.S., v. 142, pp. 219-254, 2022) πού ἀναδημοσιεύθηκε τό

2023 στίς ἐκδόσεις Cambridge University Press, ἐρειδόμενο ἐπί ἐνδελεχοῦς

ἐπισκοπήσεως 130 συναφῶν ἐργασιῶν, ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙΤΑΙ ἡ ὑποτιθέμενη ὡς

ΚΡΑΤΟΥΣΑ ἄποψη: ὅτι οἱ Ἕλληνες πῆραν τό ἀλφάβητο ἀπό τούς Φοίνικες, διότι ἡ

κατά τόν Ἡρόδοτο ἔκφραση “Φοινικήϊα Γράμματα” (βλ. Ἡρόδ.. 5.58, 59) ἀναφέρεται

στόν τόπο προέλευσης, τήν Φοινίκη, στήν ὁποίαν ἀπό τό 3.000 π.Χ. καί ἰδιαίτερά

τό 1.800 π.Χ. κατοικοῦσαν κυρίως Πελασγοί καί αὐτόχθονες Χαναανίτες. Σχετική

εἶναι καί ἡ (πρός ἐμένα) ἐπιστολή, 9.7.2025, τῆς Δρος W. Waal: “ Ἐκτιμῶ τήν

πρότασή σας ὅτι ὁ Κάδμος θά εἶχε εἰσαγάγει μία παλαιότερη παραλλαγή τοῦ

ἀλφαβήτου περί τό 1420 π.Χ. καί θά τό ἔχω ὑπόψη μου”. Μέ νεότερη ἐπιστολή τῆς

(5.8.2025) μοῦ ἐγνώρισε: “ Συμφωνῶ πλήρως ὅτι τό Ἑλληνικό ἀλφάβητο πρέπει

νά εἶναι πολύ παλαιότερο ἀπό ὅτι σήμερα θεωρεῖται, καί βεβαίως δέν θά ἀπέκλεια

τήν συνύπαρξή του μέ τή γραμμική Β, χρησιμοποιούμενη στήν Ἑλλάδα κατά τή

διάρκεια τοῦ τέλους τῆς ὕστερης ἐποχῆς τοῦ χαλκοῦ”. Συνεπῶς, τό ἀλφάβητο δέν

ἦταν ἐπινόηση ἑνός Σημιτικοῦ φύλου πού ὀνομάσθηκαν Φοίνικες, ἀφοῦ αὐτοί, ὡς

γνωστόν, ἐγκαταστάθηκαν στή Φοινίκη περί τό 1.100 π.Χ., δηλαδή μετά τήν

ἐμφάνιση (κατά τά ἀνωτέρω) τοῦ Ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου, ἀναμειχθέντες μέ τούς

Πελασγούς καί Χαναανίτες. Ἐνδεικτική εἶναι, ἐν προκειμένῳ, ἡ πρόσφατη

δημοσίευση, τό 2025, στό ἔγκριτο περιοδικό Nature (v. 643, pp 139-147, Apr. 2025)

ἡ ὁποία, μέ βάση γενετικό ὑλικό, aDNA 210 σκελετῶν ἀπό Φοινικικούς

ἀρχαιολογικούς χώρους (Μέσης Ἀνατολῆς, Εὐρώπης, Βόρειας Ἀφρικῆς), καταλήγει

στό συμπέρασμα (σύμφωνα μέ τά προρρηθέντα) ὅτι οἱ τότε Φοίνικες ἦταν

ἑλληνικῆς καταγωγῆς!

Ὡς ἐκ τούτου, ἡ ὑποτιθέμενη ἄποψη ὅτι δῆθεν τό Ἑλληνικό ἀλφάβητο

στηρίχθηκε στό Φοινικικό συλλαβάριο καί ὄχι στή γραμμική Β εἶναι ἐσφαλμένη,

ἀφοῦ ἡ προέλευση (τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἀλφαβήτου) ἀνάγεται σέ χρόνο προγενέστερο

τῆς ἐμφάνισης τῶν (κατά τά ἀνωτέρω) κληθέντων “Φοινίκων” στήν ὁμώνυμη

περιοχή. Τό Φοινικικό ἦταν ἕνα συμφωνογραφικό σύστημα γραφῆς, δέν ἦταν

ἀλφάβητο ἐφόσον δέν περιεῖχε φωνήεντα, τά ὁποῖα κατά γενική ὁμολογία

εἰσήγαγαν οἱ Ἕλληνες, σύμφωνα καί μέ τήν Καθηγήτρια γλωσσολογίας στό

Πανεπιστήμιο Cambridge Philippa M. Steele (βλ. “Πρώιμα Ἑλληνικά Ἀλφάβητα”,

Ἔκδ. Oxbow 2020). Ἀλλά καί κατά τούς Ventris καί Chadwick ἡ ἑλληνική γραμμική

Β εἶναι ὁ πρόγονος τοῦ Ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου.

Χαρακτηριστική εἶναι, ἐπίσης, ἡ ἀπορία πού ἐξέφρασε ὁ M. Ventris σέ

ραδιοφωνική ἐκπομπή στό BBC (Μάιος 1956) γιά τό πῶς χάθηκε ξαφνικά ἡ γνώση

τῆς γραφῆς περί τό 1.200 π.Χ. (μέ τήν πτώση τῆς Πύλου), διερωτώμενος, στή

συνέχεια, ἄν πράγματι ὑπῆρξε περίοδος “400 ἐτῶν κατά τήν ὁποία οἱ Ἕλληνες

ἦταν τελείως ἀναλφάβητοι μέχρι τήν εἰσαγωγή τοῦ Ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου πού

γνωρίζουμε (δηλ. τόν 8ο αἰ. π.Χ.)”.

Ἡ ἄποψη “περί Φοινικικῆς ἤ Σημιτικῆς ἤ Ἑβραϊκής” προέλευσης καί ἡλικίας τοῦ

πρώτου ἀλφαβήτου, συνδέθηκε μέ δύο ἀνακαλυφθεῖσες ἀλφαβητικές ἐπιγραφές

στίς ἀρχαῖες πόλεις τῆς Βύβλου (πλησίον τῆς Βηρυτοῦ) καί Γκέζερ (δυτικά τῆς

 Ἱερουσαλήμ), οἱ ὁποῖες ἀνάγονται περί τό 950 π.Χ., δηλαδή εἶναι μεταγενέστερες

τοῦ Ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου (χρονολογουμένου πρό τοῦ 11ου αἰ. π.Χ.) σύμφωνα μέ

δημοσιεύσεις τῶν Καθηγητῶν F.M. Cross, C. Ruijgh, J, Naveh κ.ἄ..

Τελειώνοντας, θέλω νά προσθέσω ὅτι ἡ βαθειά καί πολύπλευρη οἰκονομική,

πολιτική καί κοινωνική κρίση πού διέρχεται ἡ χώρα μας, εἶναι Κρίση Θεσμῶν καί

Ἀξιῶν, ὀφειλόμενη στό σοβαρό ἔλλειμμα ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, πού

παρατηρεῖται στήν Ἐκπαίδευση τῆς χώρας μας τίς τελευταῖες δεκαετίες. Σήμερα

εἶναι περισσότερο παρά ποτέ ἀναγκαία ἡ Ἀναβάθμιση τῆς Κλασσικῆς ἤ Θύραθεν

Παιδείας, κυρίαρχο στοιχεῖο τῆς ὁποίας εἶναι ἡ Γλῶσσα. Ἡ Γλῶσσα, κατά τόν

Καζαντζάκη (καί ὄχι μόνο), εἶναι ἡ ἀληθινή πατρίδα ἑνός λαοῦ, ἐάν χαθεῖ ἡ γλῶσσα

ἑνός λαοῦ, χάνεται καί ὁ λαός μαζί της! Ἡ Ἀναβάθμιση τῆς Κλασσικῆς Παιδείας

εἶναι ὀφειλόμενη ὑποχρέωση τῆς Πολιτείας ἔναντι τῆς ἐνδόξου ἱστορίας μας, τῆς

ὑψηλῆς διάκρισης ἀπό τήν UNESCO καί ἔναντι τῆς Νέας Γενιᾶς, τό ἐθνικό μας

αὔριο. Αὐτό τό μήνυμα, φρονῶ, ὅτι πρέπει νά ἐκπέμψει ἡ σημερινή ἐκδήλωση. 

 

Ἀντώνιος Ν. Κουνάδης

Ὁμ. Καθηγητής ΕΜΠ-Ἀκαδημαϊκός

Πρώην Πρόεδρος Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν

ΔΕΝ ΜΙΛΗΣΕ ΚΑΝΕΙΣ!!!

 

Ο Θανατος της Μυρτως δεν είναι «άλλο ένα περιστατικό» θανάτου από ναρκωτικά.

Είναι μια απώλεια. Και κάθε απώλεια πονάει. Είναι ένα κενό που δεν γεμίζει. Ένα δωμάτιο που έμεινε άδειο. Ένα κινητό που δε θα το απαντήσει. Μια ζωή που δεν πρόλαβε να γίνει αυτό που μπορούσε.

Κάθε φορά που χάνεται ένας νέος άνθρωπος, δεν χάνεται μόνο εκείνος. Χάνεται ένα κομμάτι από μια οικογένεια. Από ένα σπίτι. Από ένα «μαζί» που δεν θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο.
Είναι τραγικό να χάνεται άδικα η ζωή ενός νέου ανθρώπου. Και σχεδόν αυτόματα, ξεκινά η γνωστή χορωδία: ποιος φταίει, τι πήγε λάθος, ποιος ευθύνεται για την «κατάντια».
Πολλά γράφτηκαν και ειπώθηκαν. Για ναρκωτικά. Για έλλειψη αξιών. Για την τραπ. Για άθλια πρότυπα. Για κακές επιλογές. Και όμως… μέσα σε όλα αυτά, κάτι έλειπε εκκωφαντικά.
Δεν είδα σχεδόν κανέναν να λέει:
«Τι χρειάζεται να πούμε και να κάνουμε για να βοηθήσουμε πραγματικά τα παιδιά;»
Γιατί το εύκολο το έχουμε. Το ΜΗ.
Μην κάνεις ναρκωτικά.
Μην πίνεις.
Μην καπνίζεις.
Μην ξενυχτάς άσκοπα.
Μην μπλέκεις με κακές παρέες.
Μην αλλοιώνεις το σώμα σου για να μοιάσεις σε κάτι που δεν είσαι.
Το ΜΗ το ξέρουμε απέξω κι ανακατωτά.
Το λέμε γρήγορα, σχεδόν μηχανικά, σαν να καθαρίζουμε τη συνείδησή μας.
Και όμως, η νευροψυχολογία μας λέει κάτι που δεν μας βολεύει:
ο εγκέφαλος δεν «κρατάει» το ΜΗ όπως νομίζουμε. Ακούει την εικόνα. Την πράξη. Τον πειρασμό.
Λες «μην το κάνεις» και εκείνο που μένει είναι το «κάν’ το».
Άλλωστε, η ιστορία του ανθρώπου ξεκίνησε με ένα μόνο «ΜΗ»…και την ανάγκη να το παραβιάσει και να φάει το απαγορευμένο μήλο.
Και έτσι, μένουμε σε μια παράξενη αντίφαση:
Μιλάμε πολύ, αλλά δεν καθοδηγούμε. Απαγορεύουμε, αλλά δεν διδάσκουμε. Φοβίζουμε, αλλά δεν εξοπλίζουμε.
Λέμε στα παιδιά τι να μην κάνουν. Αλλά δεν τους δείχνουμε τι να κάνουν όταν βρεθούν μπροστά στην επιλογή. Και ίσως δεν τους το δείχνουμε γιατί…ούτε εμείς είμαστε πάντα σίγουροι. Ή γιατί η επικοινωνία έχει χαθεί μέσα στην κούραση και την βιασύνη. Ή γιατί είναι πιο εύκολο να κάνεις κήρυγμα παρά να κάνεις μια ουσιαστική κουβέντα. Ή γιατί έχουμε ξεχάσει πώς είναι να είσαι νέος και να νιώθεις άτρωτος και χαμένος ταυτόχρονα. Ή γιατί κι εμάς, κάποτε, κανείς δεν μας έδειξε τον δρόμο – μόνο τα «μη». Ή, πιο απλά…γιατί είμαστε απασχολημένοι. Με το κινητό. Με τα νέα. Με τις ζωές των άλλων. Κάνοντας «τς, τς, τς» για την κατάντια… ενώ δίπλα μας μεγαλώνει ένα παιδί που ψάχνει κατεύθυνση.
Ας πάμε όμως εκεί που πραγματικά πονάει. Στην ΕΠΙΛΟΓΗ και στη ΣΥΝΕΠΕΙΑ.
Γιατί αυτό που λείπει δεν είναι οι κανόνες. Είναι το πλαίσιο.
Όταν λέμε «όχι», το λέμε ξεκάρφωτα. Σαν να είναι αυτονόητο. Σαν να είναι αρκετό. Δεν είναι.
Γιατί κάθε απόφαση που παίρνει ένας άνθρωπος – μικρός ή μεγάλος – είναι επιλογή.
Και κάθε επιλογή κουβαλάει μαζί της κάτι που δεν μπορούμε να αποφύγουμε:
την συνέπεια. Όχι ως τιμωρία. Αλλά ως φυσική συνέχεια.
Και σήμερα, σε μια εποχή όπου όλα είναι «γρήγορα» –γρήγορο φαγητό, γρήγορη πληροφορία, γρήγορα χρήματα, γρήγορη ευχαρίστηση –έχει σχεδόν χαθεί αυτή η βαθιά κατανόηση:
ότι τίποτα δεν είναι απλώς μια στιγμή. Όλα είναι μια αλυσίδα. Μια επιλογή μπορεί να φαίνεται μικρή. Αλλά μπορεί να ανοίξει έναν δρόμο που δεν γυρίζει εύκολα πίσω.
Και κάποιες φορές…η συνέπεια δεν είναι απλώς ένα μάθημα. Είναι οριστική.
Και εδώ είναι που χρειάζεται να αλλάξουμε κάτι, ουσιαστικά.
Όχι πιο δυνατές φωνές. Όχι περισσότερα «μη». Αλλά παρουσία.
Να μάθουμε στα παιδιά να σκέφτονται πριν επιλέξουν. Να αντέχουν τη ματαίωση.
Να ξεχωρίζουν το «θέλω τώρα» από το «μου κάνει καλό». Να μπορούν να περιμένουν για να πάρουν λίγο μετά κάτι καλύτερο. Να βλέπουν λίγο πιο μακριά από τη στιγμή. Να μπορούν να κρίνουν: είναι αυτό καλό για εμένα; Είναι δική μου επιλογή; Ή αντιγράφω κάποιον άλλον; Ή μου το επιβάλλει κάποιος άλλος;
Και πάνω απ’ όλα… να νιώθουν ότι έχουν έναν άνθρωπο δίπλα τους που δεν θα τους μιλήσει μόνο όταν κάνουν λάθος, αλλά πριν χρειαστεί να το κάνουν.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν είναι θέμα «καλής» ή «κακής» νεολαίας. Είναι θέμα καθοδήγησης, σύνδεσης και ευθύνης. Και ίσως το πιο δύσκολο ερώτημα δεν είναι «τι έφταιξε»;
Είναι αυτό: Όταν το παιδί που μεγαλώνει δίπλα σου βρεθεί μπροστά στην στιγμή της επιλογής – εκείνη την μία, κρίσιμη στιγμή που δεν έχεις εσύ τον έλεγχο –θα έχει μέσα του κάτι από σένα να το κρατήσει; Ή θα έχει μόνο τα «μη» που δεν στάθηκαν αρκετά, γιατί δεν έδωσαν κάτι;
Γιατί τότε… δεν θα είσαι εκεί να του φωνάξεις «σταμάτα». Θα είναι μόνο του. Με αυτά που του έμαθες. Ή με αυτά που δεν πρόλαβες να του μάθεις.

Και αυτό είναι το σημείο που δεν διορθώνεται μετά.

Για την 
   ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ-ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΙΣ «ΕΛ.ΛΑ.Σ»
 ΕΚ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ
Οδυσσέας Τηλιγάδας   210 3250220
Στέργιος Σμυρλής    6944325056 
Μιχαήλ Γιανναρόπουλος    6906888418
   

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ Α.Ε. ΑΝΤΟΝΙΟ ΓΚΟΥΤΕΡΕΣ-OPEN LETTER TO H.E. ANTÓNIO GUTERRES Secretary-General of the United Nations

 

OPEN LETTER TO H.E. ANTÓNIO GUTERRES
Secretary-General of the United Nations
Subject: Acceptance of the “Atatürk International Peace Prize” – A Fundamental Contradiction with the Principles of the UN and Western Values

Your Excellency,
We address you with the utmost respect for your office and for the principles of peace, justice, and international law that the United Nations are called upon to defend. Precisely because of this respect, we express our deep disappointment and concern regarding your recent acceptance of the “Atatürk International Peace Prize” in Ankara, which was awarded to you by President Recep Tayyip Erdoğan.This action, at a time of global instability and regional conflicts, sends a disturbing message—not only to the peoples who suffered under Ottoman and Turkish policies, but also to all those who believe in the integrity of the United Nations and in the moral foundations of Western civilization. Our concern does not stem solely from national sentiment, but from the broader implications that such an act has for the credibility of international institutions and the universal principles they are meant to serve.I. The historical reality: An unbroken civilization of 3,500 yearsBefore examining the political ramifications, we must state a fundamental truth that transcends diplomacy: the Greek nation is the bearer of one of the oldest continuously living languages and cultural traditions in Europe, if not the world. For 3,500 years, the Greek language has been spoken without interruption—a living bridge from Homer to the present day, and a fundamental gift of reason, philosophy, democracy, and art to all of humanity.II. The legacy of Atatürk: Not peace, but genocideThe name “Atatürk” is promoted internationally as a symbol of modernization and peace. For the peoples who experienced the dramatic events of the period 1915–1923, its significance remains profoundly different and is linked to a traumatic historical experience. While the mass persecutions and extermination of Armenians and Assyrians began in the late Ottoman period under the Young Turk regime, the conflicts and displacements continued during the nationalist movements of Kemal Atatürk that led to the formation of the Turkish state. In this context, the Greek populations of Asia Minor, Pontus, and Eastern Thrace suffered extensive persecutions, violent displacements, and heavy human losses—events that have been the subject of extensive historical research and, in some cases, have been recognized as genocides by national parliaments and institutions. These developments are connected to the transition from the Ottoman Empire to a new nation-state, during which forces of the nationalist movement, including the Kemalists, played a decisive role in processes of violent transformation of the demographic and cultural map of the region.The shores of Ionia, Smyrna, Trebizond, Caesarea—these were not “Ottoman” territories. They were Greek in language, memory, and soul, long before the arrival of the Turkish tribes from the steppes of Central Asia. The burning of Smyrna in 1922, the displacement of 1.5 million Greeks from their ancestral homes, the destruction of churches, schools, and libraries—these are not acts of peace. They are acts of conquest.The awarding of a prize in the name of Atatürk constitutes a whitewashing of this history. It is an honor bestowed upon one of the architects of 20th-century ethnic cleansing under the title of “peacemaker.” Your decision to accept this prize is not only a political failure, but also a moral one.III. The contemporary threat: Expansionism with a diplomatic cloakToday’s Turkey, under President Erdoğan, has revived the expansionist ideology of its Ottoman past. This is not speculation—it is documented policy:– Casus belli against Greece, with a threat of war if Greece exercises its legitimate right to extend its territorial waters.
– Systematic questioning of Greek sovereignty over Aegean islands, which are falsely presented as “Turkish” or “disputed.”
– The ongoing occupation of Cyprus since 1974, a flagrant violation of multiple UN Security Council resolutions.
– Military interventions in Syria and Iraq, support for extremist groups, and threats against Kurdish populations.
– Instrumentalization of migration, using desperate people as a means of political blackmail against Europe.
– The conversion of Hagia Sophia—a monument of universal civilization and a symbol of Christian Hellenism—into a mosque, erasing its Greek and Christian identity.These are not isolated incidents, nor the actions of a state committed to peace. They form part of a consistent pattern of behavior that has caused serious concern in the international community, from the Eastern Mediterranean to the Middle East and beyond. They are the actions of a state that continues to perceive itself as an empire, with the right to dominate its neighbors and to revise history according to its ambitions.The Turkish tribes that emerged from Central Asia centuries ago conquered Greek lands by force of arms. Today’s leaders, dressed in suits and seated at diplomatic tables, pursue the same goal by different means: gradual revisionism, distortion of history, and territorial claims presented as negotiation.IV. A global pattern of violationsBeyond the Greek-centered framework, these concerns reflect a broader, well-documented pattern of Turkish actions that conflict with international law, human rights, and the principles of peaceful coexistence.The Kurdish issue remains one of the most urgent humanitarian and political challenges of our time. Turkish military operations in Syria and Iraq, as well as internal repression, have drawn ongoing international criticism regarding the treatment of Kurdish populations and the denial of fundamental rights.The Cyprus issue, which has remained unresolved since 1974, continues to constitute a clear violation of UN Security Council resolutions. The continued military presence of Turkish forces on the territory of a UN member state is one of the longest occupations in the modern international system.Furthermore, the Armenian Genocide—recognized by numerous states and parliaments worldwide, including the United States Congress on multiple occasions—remains a defining moral and historical issue. Turkey’s continued denial of it undermines reconciliation and runs counter to the universal values of historical truth and accountability.These issues are not regional grievances. They are matters of global significance that directly challenge the international legal order and the credibility of the institutions that serve justice and peace. Your acceptance of this prize, Your Excellency, lends legitimacy to this overall practice.V. A calculated policy: The strategic use of awardsYour Excellency, you are not the first UN Secretary-General to accept this prize. Kofi Annan received it in 2000, and his acceptance also drew criticism from those who perceived its implications. In contrast, Nelson Mandela, who was selected for the prize in 1992, rejected it—a decision widely regarded as a principled stance in response to concerns about human rights, particularly regarding Turkey’s treatment of the Kurds. The repeated selection of high-profile personalities for this prize is part of a long-standing and deliberate policy of modern Turkey—a strategy that uses prestigious awards as tools of soft power, aimed at concealing the reality of a state whose ambitions threaten its neighbors.This is the essence of neo-Turkish diplomatic methodology: to project an image of a peacemaker while preparing for expansion; to embrace international leaders while rejecting international law; to honor the dead while denying the genocides they suffered. The Atatürk Prize is not a genuine recognition of peace—it is a tool of manipulation, designed to secure legitimacy from the very institutions that Turkey continues to challenge.For a UN Secretary-General, accepting such a prize is equivalent to falling into a carefully set trap. It allows Ankara to claim: “Even the leader of the UN honors us. Even he recognizes our commitment to peace.” At the same time, Turkish troops remain in Cyprus, Turkish aircraft violate Greek airspace daily, and Turkish officials openly question the sovereignty of Greek territories that have been Greek for three millennia.We must state it clearly: states that built empires through conquest are not, by that fact alone, incapable of evolving toward peaceful coexistence. However, civilization requires a break with the past—recognition of crimes, renunciation of expansionism, and commitment to equality among nations. Modern Turkey has not made such a break. It continues to claim Greek islands, to occupy Cyprus, and to deny the very existence of the peoples it exterminated. Until this changes, prizes bearing the name of its founder should be rejected by every defender of international law, historical truth, and human dignity.VI. Call to Action: “Do not forget me”The Greek people carry a memory of 3,500 years. We remember Homer, Pericles, and the Fathers of the Church. We also remember the death marches of Pontus, the burning of Smyrna, and the graves of Asia Minor that still demand recognition. Our motto, engraved on monuments throughout the Greek world, is simple: “Do not forget me.”We call upon you, Your Excellency, not to forget.

• Do not forget that the land of Ionia and Pontus is soaked with Greek blood.
• Do not forget that the islands Turkey claims today have been Greek since before the Turkish language existed.
• Do not forget that the UN itself has condemned Turkey’s actions in Cyprus and has called for its withdrawal.
• Do not forget that accepting honors from a state that violates these resolutions undermines your own moral authority and that of the institution you represent.
• Do not forget that Kofi Annan’s acceptance of the prize did not change Turkey’s behavior—it simply gave Ankara a diplomatic trophy. Do not allow your own legacy to be used in the same way.

VII. Our ExpectationsWe therefore call upon you to:

1. Publicly declare that acceptance of the Atatürk Prize does not imply approval of Turkey’s domestic or foreign policy, nor of the historical actions of Mustafa Kemal Atatürk.
2. Reaffirm your full commitment to the implementation of UN Security Council resolutions on Cyprus and to the territorial integrity of Greece.
3. Consider returning the prize as an act of conscience, demonstrating that the office of Secretary-General cannot be associated with honors awarded by states that violate UN principles.
4. Ensure that future contacts with Turkey explicitly address issues of expansionist rhetoric, human rights, and violations of international law.
5. Establish a clear protocol to prevent future Secretaries-General from accepting honors from states that are under active Security Council scrutiny for aggression or occupation.
6. Clarify your position on the historical and contemporary issues directly linked to the legacy of Mustafa Kemal Atatürk and the modern Turkish state, including:
   • Recognition of the Armenian Genocide, as recognized by numerous states and legislative bodies, including the United States Congress
   • The ongoing occupation of Cyprus in violation of Security Council resolutions
   • The treatment and rights of Kurdish populations
   • The persistent pattern of revisionist rhetoric and policies toward multiple neighboring states and regions historically linked to Ottoman expansion, including, in the case of Greece, the official casus belli and repeated challenges to sovereignty in the Aegean.

In this context, we ask you to clarify whether your acceptance of a peace prize bearing the name of Atatürk implies approval, neutrality, or distancing from this internationally documented reality.VIII. Circulation to Allied BodiesWe are sending copies of this letter to:

• The European Union – as the political community of which Greece is a member and which is directly threatened by Turkish revisionism and hybrid warfare.
• The U.S. Secretary of State – as the United States is a key ally of Greece and Cyprus, and the country whose support was decisive for your appointment to your current position. The acceptance of this prize, in contrast to the very Western alliance that contributed to your rise, is not only a personal error—but also a geopolitical contradiction.
• The UN Security Council – which has issued multiple resolutions on Cyprus that Turkey continues to ignore.
• UNESCO – as the guardian of world cultural heritage, including the threatened Greek heritage of Asia Minor and the Christian monuments of Constantinople and Cappadocia.
• The International Criminal Court – in the context of its interest in crimes against humanity and the denial of genocides.
• The Congressional Caucus on Hellenic Issues
• The leadership of the Senate Foreign Relations Committee
• The leadership of the House Foreign Affairs Committee
• Greek-American Senators and Representatives
• AHEPA (USA)

ConclusionYour Excellency, the Greek nation has given the world philosophy, democracy, science, and art. It has survived conquests, genocides, and displacements—and it continues to speak the language of Homer. It now asks only for justice: that its history be respected, its sufferings recognized, and its rights secured within the framework of international law.We do not expect Turkey to change overnight. We do expect, however, the Secretary-General of the United Nations to stand on the side of truth rather than expediency; on the side of the victims rather than the perpetrators; on the side of the civilized world rather than those who continue to dream of empires.We emphasize that this appeal is not a national protest, but a call based on universally recognized principles—human rights, historical truth, and respect for international law.In light of the above, we call upon you to clarify how the acceptance of this prize is consistent with the positions of the United Nations regarding Cyprus, the rights of minorities, and accountability for mass atrocities, including those internationally recognized as genocides.Even if the acceptance of the prize is not revoked, the absence of a clear distancing from the issues mentioned above carries the risk of being perceived as tacit approval. Such an impression would be incompatible with the moral authority of your office.We await your response with hope and vigilance.With respect,The SignatoriesCapt. Evangelos N.M. Rigas
Founder & Hon. President IHA
www.Professors-Phds.com
Phone: +30 693 9250 584

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ Α.Ε. ΑΝΤΟΝΙΟ ΓΚΟΥΤΕΡΕΣ

Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών

Θέμα: Αποδοχή του «Διεθνούς Βραβείου Ειρήνης Ατατούρκ» – Μια Θεμελιώδης Αντίφαση προς τις Αρχές του ΟΗΕ και τις Δυτικές Αξίες

Εξοχότατε,

Σας απευθυνόμαστε με τον ύψιστο σεβασμό προς το αξίωμά σας και προς τις αρχές της ειρήνης, της δικαιοσύνης και του διεθνούς δικαίου που τα Ηνωμένα Έθνη καλούνται να υπερασπίζονται. Ακριβώς λόγω αυτού του σεβασμού εκφράζουμε τη βαθιά μας απογοήτευση και ανησυχία για την πρόσφατη αποδοχή εκ μέρους σας του «Διεθνούς Βραβείου Ειρήνης Ατατούρκ» στην Άγκυρα, το οποίο σας απονεμήθηκε από τον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Η ενέργεια αυτή, σε μια περίοδο παγκόσμιας αστάθειας και περιφερειακών συγκρούσεων, αποστέλλει ένα ανησυχητικό μήνυμα—όχι μόνο προς τους λαούς που υπέφεραν υπό οθωμανικές και τουρκικές πολιτικές, αλλά και προς όλους όσοι πιστεύουν στην ακεραιότητα των Ηνωμένων Εθνών και στα ηθικά θεμέλια του δυτικού πολιτισμού. Η ανησυχία μας δεν πηγάζει αποκλειστικά από εθνικό συναίσθημα, αλλά από τις ευρύτερες επιπτώσεις που έχει μια τέτοια πράξη για την αξιοπιστία των διεθνών θεσμών και των οικουμενικών αρχών που καλούνται να υπηρετούν.

I. Η ιστορική πραγματικότητα: Ένας αδιάσπαστος πολιτισμός 3.500 ετών 

Πριν εξετάσουμε τις πολιτικές προεκτάσεις, οφείλουμε να διατυπώσουμε μια θεμελιώδη αλήθεια που υπερβαίνει τη διπλωματία: το ελληνικό έθνος αποτελεί φορέα μιας από τις αρχαιότερες αδιάλειπτα ζώσες γλώσσες και πολιτιστικές παραδόσεις στην Ευρώπη, αν όχι στον κόσμο. Επί 3.500 χρόνια, η ελληνική γλώσσα ομιλείται χωρίς διακοπή—μια ζωντανή γέφυρα από τον Όμηρο έως σήμερα, και ένα θεμελιώδες δώρο της λογικής, της φιλοσοφίας, της δημοκρατίας και της τέχνης προς όλη την ανθρωπότητα.

II. Η κληρονομιά του Ατατούρκ: Όχι ειρήνη, αλλά γενοκτονία

Το όνομα «Ατατούρκ» προβάλλεται διεθνώς ως σύμβολο εκσυγχρονισμού και ειρήνης. Για τους λαούς που βίωσαν τις δραματικές εξελίξεις της περιόδου 1915–1923, η σημασία του παραμένει βαθιά διαφορετική και συνδέεται με μια τραυματική ιστορική εμπειρία. Ενώ οι μαζικοί διωγμοί και οι εξοντώσεις των Αρμενίων και των Ασσυρίων ξεκίνησαν κατά την ύστερη οθωμανική περίοδο υπό το καθεστώς των Νεοτούρκων, οι συγκρούσεις και οι εκτοπίσεις συνεχίστηκαν κατά τη διάρκεια των εθνικιστικών κινημάτων του Κεμάλ Ατατούρκ που οδήγησαν στη συγκρότηση του τουρκικού κράτους. Στο πλαίσιο αυτό, οι ελληνικοί πληθυσμοί της Μικράς Ασίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης υπέστησαν εκτεταμένους διωγμούς, βίαιους εκτοπισμούς και μεγάλες ανθρώπινες απώλειες, γεγονότα που έχουν αποτελέσει αντικείμενο εκτενούς ιστορικής έρευνας και, σε ορισμένες περιπτώσεις, έχουν αναγνωριστεί ως γενοκτονίες από εθνικά κοινοβούλια και θεσμικούς φορείς. Οι εξελίξεις αυτές συνδέονται με τη μετάβαση από την οθωμανική αυτοκρατορία σε ένα νέο εθνικό κράτος, κατά την οποία δυνάμεις του εθνικιστικού κινήματος, συμπεριλαμβανομένων των κεμαλικών, διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο σε διαδικασίες βίαιου μετασχηματισμού του πληθυσμιακού και πολιτισμικού χάρτη της περιοχής.

Οι ακτές της Ιωνίας, η Σμύρνη, η Τραπεζούντα, η Καισάρεια—αυτά δεν ήταν «οθωμανικά» εδάφη. Ήταν ελληνικά, στη γλώσσα, τη μνήμη και την ψυχή, πολύ πριν από την άφιξη των τουρκικών φύλων από τις στέπες της Κεντρικής Ασίας. Η πυρπόληση της Σμύρνης το 1922, ο εκτοπισμός 1,5 εκατομμυρίου Ελλήνων από τις πατρογονικές τους εστίες, η καταστροφή εκκλησιών, σχολείων και βιβλιοθηκών—αυτά δεν είναι πράξεις ειρήνης. Είναι πράξεις κατάκτησης.

Η απονομή ενός βραβείου στο όνομα του Ατατούρκ συνιστά εξωραϊσμό αυτής της ιστορίας. Αποτελεί τιμή προς έναν από τους αρχιτέκτονες της εθνοκάθαρσης του 20ού αιώνα με τον τίτλο του «ειρηνοποιού». Η απόφασή σας να αποδεχθείτε αυτό το βραβείο συνιστά όχι μόνο πολιτική αστοχία, αλλά και ηθική.

III. Η σύγχρονη απειλή: Επεκτατισμός με διπλωματικό μανδύα

Η σημερινή Τουρκία, υπό τον Πρόεδρο Ερντογάν, έχει αναβιώσει την επεκτατική ιδεολογία του οθωμανικού της παρελθόντος. Αυτό δεν αποτελεί εικασία—είναι τεκμηριωμένη πολιτική:

– Casus belli κατά της Ελλάδας, με απειλή πολέμου εάν η Ελλάδα ασκήσει το νόμιμο δικαίωμά της να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα.

–  Συστηματική αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε νησιά του Αιγαίου, τα οποία παρουσιάζονται ψευδώς ως «τουρκικά» ή «αμφισβητούμενα».

– Συνεχιζόμενη κατοχή της Κύπρου από το 1974, κατάφωρη παραβίαση πολλαπλών ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

– Στρατιωτικές επεμβάσεις στη Συρία και το Ιράκ, στήριξη εξτρεμιστικών ομάδων και απειλές κατά κουρδικών πληθυσμών.

– Εργαλειοποίηση της μετανάστευσης, με τη χρήση απελπισμένων ανθρώπων ως μέσο πολιτικού εκβιασμού προς την Ευρώπη.

– Μετατροπή της Αγίας Σοφίας—μνημείου οικουμενικού πολιτισμού και συμβόλου του χριστιανικού Ελληνισμού—σε τέμενος, με διαγραφή της ελληνικής και χριστιανικής της ταυτότητας.

Αυτά δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά, ούτε ενέργειες ενός κράτους που είναι προσηλωμένο στην ειρήνη. Αποτελούν μέρος ενός σταθερού μοτίβου συμπεριφοράς που έχει προκαλέσει σοβαρή ανησυχία στη διεθνή κοινότητα, από την Ανατολική Μεσόγειο έως τη Μέση Ανατολή και πέραν αυτής. Πρόκειται για ενέργειες ενός κράτους που εξακολουθεί να αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως αυτοκρατορία, με δικαίωμα να κυριαρχεί στους γείτονές του και να αναθεωρεί την ιστορία σύμφωνα με τις επιδιώξεις του.

Οι τουρκικές φυλές που αναδύθηκαν από την Κεντρική Ασία πριν από αιώνες κατέκτησαν ελληνικά εδάφη με τη βία των όπλων. Οι σημερινοί ηγέτες, ντυμένοι με κοστούμια και καθισμένοι σε διπλωματικά τραπέζια, επιδιώκουν τον ίδιο στόχο με διαφορετικά μέσα: σταδιακό αναθεωρητισμό, διαστρέβλωση της ιστορίας και εδαφικές διεκδικήσεις που παρουσιάζονται ως διαπραγμάτευση.

IV. Ένα παγκόσμιο μοτίβο παραβιάσεων

Πέραν του ελληνοκεντρικού πλαισίου, οι ανησυχίες αυτές αντανακλούν ένα ευρύτερο, καλά τεκμηριωμένο μοτίβο ενεργειών της Τουρκίας που συγκρούονται με το διεθνές δίκαιο, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις αρχές της ειρηνικής συνύπαρξης.

Το κουρδικό ζήτημα παραμένει μία από τις πλέον επείγουσες ανθρωπιστικές και πολιτικές προκλήσεις της εποχής μας. Στρατιωτικές επιχειρήσεις της Τουρκίας στη Συρία και το Ιράκ, καθώς και η εσωτερική καταστολή, έχουν προκαλέσει διαρκή διεθνή κριτική όσον αφορά τη μεταχείριση των κουρδικών πληθυσμών και την άρνηση θεμελιωδών δικαιωμάτων.

Το Κυπριακό, το οποίο παραμένει άλυτο από το 1974, εξακολουθεί να αποτελεί σαφή παραβίαση των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Η συνεχιζόμενη στρατιωτική παρουσία τουρκικών δυνάμεων στο έδαφος κράτους-μέλους του ΟΗΕ συνιστά μία από τις μακροβιότερες περιπτώσεις κατοχής στο σύγχρονο διεθνές σύστημα.

Επιπλέον, η Γενοκτονία των Αρμενίων, αναγνωρισμένη από πολυάριθμα κράτη και κοινοβούλια παγκοσμίως—συμπεριλαμβανομένου του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών σε επανειλημμένες περιπτώσεις—παραμένει ένα καθοριστικό ηθικό και ιστορικό ζήτημα. Η συνεχιζόμενη άρνησή της από την Τουρκία υπονομεύει τη συμφιλίωση και αντιβαίνει στις οικουμενικές αξίες της ιστορικής αλήθειας και της λογοδοσίας.

Τα ζητήματα αυτά δεν αποτελούν περιφερειακές διαμαρτυρίες. Είναι ζητήματα παγκόσμιας σημασίας που θέτουν άμεσα υπό αμφισβήτηση τη διεθνή έννομη τάξη και την αξιοπιστία των θεσμών που υπηρετούν τη δικαιοσύνη και την ειρήνη. Η αποδοχή αυτού του βραβείου, Εξοχότατε, προσδίδει νομιμοποίηση σε αυτή τη συνολική πρακτική.

V. Μια επιτήδεια πολιτική: Η στρατηγική χρήση βραβείων

Εξοχότατε, δεν είστε ο πρώτος Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών που αποδέχεται αυτό το βραβείο. Ο Κόφι Ανάν το έλαβε το 2000, και η αποδοχή του είχε επίσης προκαλέσει επικρίσεις από όσους αντιλήφθηκαν τις προεκτάσεις της. Αντιθέτως, ο Νέλσον Μαντέλα, ο οποίος επελέγη για το βραβείο το 1992, το απέρριψε—μια απόφαση που ευρέως θεωρήθηκε ως στάση αρχής, σε απάντηση σε ανησυχίες για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιδίως σε σχέση με τη μεταχείριση των Κούρδων από την Τουρκία. Η επαναλαμβανόμενη επιλογή προσωπικοτήτων υψηλού κύρους για το εν λόγω βραβείο αποτελεί μέρος μιας μακροχρόνιας και μεθοδευμένης πολιτικής της σύγχρονης Τουρκίας—μια στρατηγική που αξιοποιεί τα βραβεία κύρους ως εργαλεία ήπιας ισχύος, με σκοπό να συγκαλύψει την πραγματικότητα ενός κράτους του οποίου οι επιδιώξεις απειλούν τους γείτονές του.

Αυτή είναι η ουσία της νεοτουρκικής διπλωματικής μεθόδου: να προβάλλει μια εικόνα ειρηνοποιού ενώ προετοιμάζεται για επέκταση· να αγκαλιάζει διεθνείς ηγέτες ενώ απορρίπτει το διεθνές δίκαιο· να τιμά τους νεκρούς ενώ αρνείται τις γενοκτονίες που υπέστησαν. Το Βραβείο Ατατούρκ δεν αποτελεί γνήσια αναγνώριση της ειρήνης—είναι εργαλείο χειραγώγησης, σχεδιασμένο να εξασφαλίζει νομιμοποίηση από τους ίδιους θεσμούς που η Τουρκία συνεχίζει να αμφισβητεί.

Για έναν Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, η αποδοχή ενός τέτοιου βραβείου ισοδυναμεί με πτώση σε μια επιμελώς στημένη παγίδα. Επιτρέπει στην Άγκυρα να ισχυριστεί: «Ακόμη και ο ηγέτης του ΟΗΕ μας τιμά. Ακόμη και εκείνος αναγνωρίζει τη δέσμευσή μας στην ειρήνη.» Την ίδια στιγμή, τουρκικά στρατεύματα παραμένουν στην Κύπρο, τουρκικά αεροσκάφη παραβιάζουν καθημερινά τον ελληνικό εναέριο χώρο και Τούρκοι αξιωματούχοι αμφισβητούν ανοιχτά την κυριαρχία ελληνικών εδαφών που είναι ελληνικά εδώ και τρεις χιλιετίες.

Οφείλουμε να το δηλώσουμε ξεκάθαρα: τα κράτη που οικοδόμησαν αυτοκρατορίες μέσω κατακτήσεων δεν είναι, εκ του γεγονότος αυτού και μόνο, ανίκανα να εξελιχθούν προς την ειρηνική συνύπαρξη. Όμως ο πολιτισμός προϋποθέτει ρήξη με το παρελθόν—αναγνώριση εγκλημάτων, αποκήρυξη επεκτατισμού και δέσμευση στην ισότητα μεταξύ των εθνών. Η σύγχρονη Τουρκία δεν έχει προβεί σε μια τέτοια ρήξη. Συνεχίζει να διεκδικεί ελληνικά νησιά, να κατέχει την Κύπρο και να αρνείται την ίδια την ύπαρξη των λαών που εξόντωσε. Μέχρι να αλλάξει αυτό, τα βραβεία που φέρουν το όνομα του ιδρυτή της θα πρέπει να απορρίπτονται από κάθε υπερασπιστή του διεθνούς δικαίου, της ιστορικής αλήθειας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

VI. Έκκληση για Δράση: «Μη με λησμόνει»

Ο ελληνικός λαός φέρει μια μνήμη 3.500 ετών. Θυμόμαστε τον Όμηρο, τον Περικλή και τους Πατέρες της Εκκλησίας. Θυμόμαστε επίσης τις πορείες θανάτου του Πόντου, την πυρπόληση της Σμύρνης και τους τάφους της Μικράς Ασίας που ακόμη ζητούν αναγνώριση. Το σύνθημά μας, χαραγμένο σε μνημεία σε όλο τον ελληνικό κόσμο, είναι απλό: «Μη με λησμόνει».

Σας καλούμε, Εξοχότατε, να μην λησμονήσετε.

• Μην λησμονήσετε ότι το έδαφος της Ιωνίας και του Πόντου είναι ποτισμένο με ελληνικό αίμα.

• Μην λησμονήσετε ότι τα νησιά που η Τουρκία διεκδικεί σήμερα είναι ελληνικά από πριν υπάρξει η τουρκική γλώσσα.

• Μην λησμονήσετε ότι ο ίδιος ο ΟΗΕ έχει καταδικάσει τις ενέργειες της Τουρκίας στην Κύπρο και έχει ζητήσει την αποχώρησή της.

• Μην λησμονήσετε ότι η αποδοχή τιμών από ένα κράτος που παραβιάζει αυτά τα ψηφίσματα υπονομεύει τη δική σας ηθική αυθεντία και εκείνη του θεσμού που εκπροσωπείτε.

• Μην λησμονήσετε ότι η αποδοχή του βραβείου από τον Κόφι Ανάν δεν άλλαξε τη συμπεριφορά της Τουρκίας—απλώς παρείχε στην Άγκυρα ένα διπλωματικό τρόπαιο. Μην επιτρέψετε να χρησιμοποιηθεί η δική σας παρακαταθήκη με τον ίδιο τρόπο.

VII. Οι Προσδοκίες μας

Σας καλούμε, επομένως, να:

1. Δηλώσετε δημοσίως ότι η αποδοχή του Βραβείου Ατατούρκ δεν συνεπάγεται έγκριση της εσωτερικής ή εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας, ούτε των ιστορικών ενεργειών του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ.

2. Επαναβεβαιώσετε την πλήρη δέσμευσή σας στην εφαρμογή των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για την Κύπρο και στην εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας.

3. Εξετάσετε την επιστροφή του βραβείου ως πράξη συνείδησης, αποδεικνύοντας ότι το αξίωμα του Γενικού Γραμματέα δεν μπορεί να συνδέεται με τιμές που απονέμονται από κράτη που παραβιάζουν τις αρχές του ΟΗΕ.

4. Διασφαλίσετε ότι μελλοντικές επαφές με την Τουρκία θα θέτουν ρητά ζητήματα επεκτατικής ρητορικής, ανθρωπίνων δικαιωμάτων και παραβιάσεων του διεθνούς δικαίου.

5. Θεσπίσετε σαφές πρωτόκολλο που θα αποτρέπει μελλοντικούς Γενικούς Γραμματείς από το να αποδέχονται τιμές από κράτη που τελούν υπό ενεργό έλεγχο του Συμβουλίου Ασφαλείας για επιθετικότητα ή κατοχή.

6. Διευκρινίσετε τη θέση σας σχετικά με τα ιστορικά και σύγχρονα ζητήματα που συνδέονται άμεσα με την κληρονομιά του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ και το σύγχρονο τουρκικό κράτος, συμπεριλαμβανομένων:
• της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Αρμενίων, όπως έχει αναγνωριστεί από πολυάριθμα κράτη και νομοθετικά σώματα, συμπεριλαμβανομένου του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών
• της συνεχιζόμενης κατοχής της Κύπρου κατά παράβαση των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας
• της μεταχείρισης και των δικαιωμάτων των κουρδικών πληθυσμών
• του επίμονου μοτίβου αναθεωρητικής ρητορικής και πολιτικών έναντι πολλαπλών γειτονικών κρατών και περιοχών που συνδέονται ιστορικά με την οθωμανική επέκταση, συμπεριλαμβανομένων, στην περίπτωση της Ελλάδας, του επίσημου casus belli και των επανειλημμένων αμφισβητήσεων της κυριαρχίας στο Αιγαίο.

Στο πλαίσιο αυτό, σας ζητούμε να διευκρινίσετε εάν η αποδοχή εκ μέρους σας ενός βραβείου ειρήνης που φέρει το όνομα του Ατατούρκ συνεπάγεται έγκριση, ουδετερότητα ή αποστασιοποίηση από αυτήν την διεθνώς καταγεγραμμένηπραγματικότητα.

VIII. Κοινοποίηση σε Συμμαχικούς Φορείς

Αποστέλλουμε αντίγραφα της παρούσας επιστολής προς:

• Την Ευρωπαϊκή Ένωση – ως την πολιτική κοινότητα της οποίας η Ελλάδα αποτελεί μέλος και η οποία απειλείται άμεσα από τον τουρκικό αναθεωρητισμό και τον υβριδικό πόλεμο. 

• Τον Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ – καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες αποτελούν βασικό σύμμαχο της Ελλάδας και της Κύπρου, και χώρα της οποίας η στήριξη υπήρξε καθοριστική για την ανάδειξή σας στη σημερινή σας θέση. Η αποδοχή αυτού του βραβείου, σε αντίθεση με την ίδια τη δυτική συμμαχία που συνέβαλε στην άνοδό σας, δεν αποτελεί μόνο προσωπικό σφάλμα — αλλά και γεωπολιτική αντίφαση. 

• Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ – το οποίο έχει εκδώσει πολλαπλά ψηφίσματα για την Κύπρο, τα οποία η Τουρκία εξακολουθεί να αγνοεί. 

• Την UNESCO – ως θεματοφύλακα της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, συμπεριλαμβανομένης της απειλούμενης ελληνικής κληρονομιάς της Μικράς Ασίας και των χριστιανικών μνημείων της Κωνσταντινούπολης και της Καππαδοκίας. 

• Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο – στο πλαίσιο του ενδιαφέροντός του για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και την άρνηση γενοκτονιών.

• Την Congressional Caucus on Hellenic Issues

• Την ηγεσία της Senate Foreign Relations Committee

• Την ηγεσία της House Foreign Affairs Committee

• Έλληνες ομογενείς Γερουσιαστές και Βουλευτές

• Την AHEPA (ΗΠΑ)

Συμπέρασμα

Εξοχότατε, το ελληνικό έθνος έχει προσφέρει στον κόσμο τη φιλοσοφία, τη δημοκρατία, την επιστήμη και την τέχνη. Έχει επιβιώσει από κατακτήσεις, γενοκτονίες και εκτοπισμούς—και εξακολουθεί να ομιλεί τη γλώσσα του Ομήρου. Ζητεί πλέον μόνο το δίκαιο: να γίνει σεβαστή η ιστορία του, να αναγνωριστούν τα δεινά του και να διασφαλιστούν τα δικαιώματά του στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου.

Δεν αναμένουμε από την Τουρκία να αλλάξει εν μία νυκτί. Αναμένουμε όμως από τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών να σταθεί στο πλευρό της αλήθειας και όχι της σκοπιμότητας· στο πλευρό των θυμάτων και όχι των θυτών· στο πλευρό του πολιτισμένου κόσμου και όχι εκείνων που εξακολουθούν να ονειρεύονται αυτοκρατορίες.

Τονίζουμε ότι η παρούσα έκκληση δεν αποτελεί εθνική διαμαρτυρία, αλλά πρόσκληση βασισμένη σε οικουμενικά αναγνωρισμένες αρχές—τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ιστορική αλήθεια και τον σεβασμό στο διεθνές δίκαιο.

Υπό το φως των ανωτέρω, σας καλούμε να διευκρινίσετε πώς η αποδοχή του βραβείου αυτού συνάδει με τις θέσεις των Ηνωμένων Εθνών ως προς την Κύπρο, τα δικαιώματα των μειονοτήτων και τη λογοδοσία για μαζικές θηριωδίες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αναγνωρίζονται διεθνώς ως γενοκτονίες.

Ακόμη και αν η αποδοχή του βραβείου δεν ανακληθεί, η απουσία σαφούς αποστασιοποίησης από τα ζητήματα που αναφέρθηκαν ανωτέρω ενέχει τον κίνδυνο να εκληφθεί ως σιωπηρή αποδοχή. Μια τέτοια εντύπωση θα ήταν ασύμβατη με την ηθική αυθεντία του αξιώματός σας.

Αναμένουμε την απάντησή σας με ελπίδα και εγρήγορση.

Με εκτίμηση,

Οι Υπογράφοντες

Capt.Ευάγγελος Ν.Μ. Ρήγος.
Founder & επ. Πρόεδρος IHA.
Www.Professors-Phds.com
Phone: 30 693 9250 584