Να μη μείνει τίποτα από τον θίασο της μεταπολίτευσης

Τα κόμματα, παλαιότερα και νεότερα, που μετείχαν μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων, διαλύονται εκ των ων συνετέθησαν
Η υπόθεση του μνημονίου, δοκιμάζει το πολιτικό σύστημα, γκρεμίζοντας τις αντοχές του. Μετά τη χθεσινή ψηφοφορία, η δύναμη των δύο μεγαλύτερων κομμάτων, περιορίστηκε δραστικά, καθώς προχώρησαν (σε συγχορδία;) σε ομαδικές διαγραφές βουλευτών. Το ΠΑΣΟΚ, διέγραψε μετά από σχετική απόφαση του ΓΑΠ 22 βουλευτές, ενώ η ΝΔ άλλους 21 και ο ΛΑΟΣ, προχωρά στην απομάκρυνση δύο. Χαρακτηριστικό είναι το ότι το ΠΑΣΟΚ μένει με 130 βουλευτές, ενώ η ΝΔ με 62! Και μπορεί η πλειοψηφία της κυβέρνησης Παπαδήμου να μην απειλείται, όμως, δεδομένου ότι κάποια στιγμή το σύστημα θα εξαναγκαστεί σε εκλογές, είναι σαφές ότι τα δύο μεγάλα κόμματα θα αποτελέσουν παρελθόν και θα κλείσει ένας μεγάλος πολιτικός κύκλος, ο οποίος στοίχισε πολύ ακριβά στον τόπο, από τις πρώτες κιόλας ημέρες.
Το θέμα είναι το τι θα γεννηθεί από την κάμψη του δικομματισμού. Τα απαξιωμένα κόμματα της μεταπολίτευσης, φυλλορροούν, αλλά δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να επιτραπεί στα στελέχη τους, που είναι υπεύθυνα για το χάλι, να συγκροτήσουν παράλληλους μηχανισμούς, πάνω στην ίδια βάση αλλά και με την ίδια νοοτροπία, η οποία κατέστρεψε τον τόπο. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι πρέπει να δημιουργηθούν νέες οργανώσεις, νέες δομές επικοινωνίας μεταξύ των πατριωτών, φόρουμ και δεξαμενές σκέψεις. Η ιδεολογική μάχη αυτή την εποχή, είναι πολύ σημαντική. Οι πατριώτες οφείλουν να ανασκουμπωθούν και να μετάσχουν των εξελίξεων, όχι μόνο στον πολιτικό, αλλά και στον κοινωνικό τομέα. Από το σύλλογο της γειτονιάς, μέχρι και τα αθλητικά και τα πολιτιστικά σωματεία και τους ΟΤΑ. Ο δε «γαλανόλευκος» ακτιβισμός, πρέπει να θεσμοθετηθεί. Δεν ξεχνάμε επετείους, περιφρουρούμε τις εθνικές μνήμες, αναφερόμαστε στις παραδόσεις και στα αναρίθμητα πρότυπα, ενθαρρύνοντας τους συμπολίτες μας να συνεχίσουν να αγωνίζονται για τα εθνικά ιδεώδη.
Σημειώστε κάτι πολύ σημαντικό: όποια θέση μπορεί να καλυφθεί από πατριώτη, δεν πρέπει να καλύπτεται από παρατρεχάμενο του δικομματισμού ή της αριστεράς. Η δε πατριωτική ρητορική, σε μια εποχή που ο τόπος δοκιμάζεται λόγω της υποδούλωσης της χώρας σε διεθνείς οργανισμούς, πρέπει να ακούγεται παντού. Η «κάμψη» των τελευταίων δεκαετιών, πρέπει να αποτελέσει μάθημα αλλά και παρελθόν.