Κυριακή

Η ΜΕΓΑΛΗ ΛΗΣΤΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Είναι μία βροχερή Τετάρτη του Φεβρουαρίου 1981. Το βράδυ, σε μια ψαροταβέρνα του Χαλανδρίου, στον δρόμο προς Χολαργό, κοντά στο σπίτι του Χαρίλαου Φλωράκη, Γενικού Γραμματέα τότε του ΚΚΕ, συνευρίσκονται οι Ανδρέας Παπανδρέου, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Άκης Τσοχατζόπουλος, Γεράσιμος Αρσένης, Κωστής Βαΐτσος, Βάσω Παπανδρέου, Μένιος Κουτσόγιωργας και ο μετέπειτα δήμαρχος Χαλανδρίου Νίκος Πέρκιζας.

papandropoulos886061941764
Από τον Αθανάσιο Χ. Παπανδρόπουλο



Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι σίγουρος για την εκλογική νίκη του «Κινήματος» στις εκλογές του Οκτωβρίου και η συζήτηση είναι πού θα βρεθούν τα απαραίτητα κεφάλαια για να μοιραστούν στις ορδές των «μη προνομιούχων» που ανυπόμονοι περιμένουν την ώρα της μεγάλης εισβολής. (Διαβάστε το όλο. Θα αυξηθεί κατακόρυφα η οργή σας και δεν θα πιστεύετε τις αποκαλύψεις οι οποίες λόγω του έγκριτου δημοσιογράφου είναι όλες τεκμηριωμένες).
«Πρόεδρε, δεν υπάρχει πρόβλημα», λέει ο Γεράσιμος Αρσένης, μετέπειτα «τσάρος της οικονομίας», στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. «Το διεθνές σύστημα», επιμένει, «έχει μεγάλη ρευστότητα και θα βρούμε αρκετό χρήμα να φέρουμε στην Ελλάδα. Εξάλλου, τα επιτόκια είναι χαμηλά, όπως και το ελληνικό δημόσιο χρέος. Υπάρχουν έτσι περιθώρια να αντιμετωπίσουμε και αιτήματα για παροχές, αλλά και μία πιθανή φυγή κεφαλαίων στις ξένες τράπεζες από βιομηχάνους και μεγαλοεισαγωγείς…».
«Δηλαδή λεφτά υπάρχουν, Μάκη», τονίζει ευχαριστημένος ο Ανδρέας Παπανδρέου. «Θα μπορέσουμε έτσι να δείξουμε στον λαό ότι μοιράζουμε χρήμα. Ποιος ποτέ θα μάθει ότι αυτό είναι δανεικό… Θα λέμε σε όλους τους τόνους ότι είναι το χρήμα του κατεστημένου, που τώρα ανήκει στους Έλληνες…», προσθέτει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και δείχνει να απολαμβάνει το ουίσκι που πίνει.
«Οι γιαπωνέζικες τράπεζες ψοφάνε να δανείζουν χρήμα στην Ευρώπη, κύριε πρόεδρε», λέει στον Ανδρέα Παπανδρέου ο Κωστής Βαΐτσος, που είχε διεθνή εμπειρία από τη συμβουλευτική θητεία του σε χώρα της Λατινικής Αμερικής. Γνώριζε επίσης ο ίδιος – όπως και ο Ανδρέας Παπανδρέου – ότιστην διεθνή κεφαλαιαγορά κυκλοφορούσε και άφθονο μαύρο αραβικό χρήμα σε πετροδολάρια, που άλλο που δεν ήθελε να τοποθετηθεί σε χώρες όπως η Ελλάδα. Το χρήμα αυτό ήταν καλοδεχούμενο από τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος ήθελε να το χρησιμοποιήσει για να εξαγοράσει στην κυριολεξία ψήφους και οπαδούς, ώστε να μονιμοποιήσει την παραμονή του στην εξουσία. Αυτό ήταν το μεγάλο όραμά του και, για να το αναλύσει κανείς, απαιτούνται πολλές σελίδες.
Με απλά λόγια, λέμε ότι, όταν το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ, δύο πράγματα τον ενδιέφεραν: Πρώτον, να διαλύσει την μισητή του – όπως είχε αποκαλύψει στον γράφοντα – Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (ΕΚΝΔ) και, δεύτερον, να καταλάβει την εξουσία. Επειδή μάλιστα γνώριζε ότι δεν θα μπορούσε να καταλάβει την εξουσία υποσχόμενος σοσιαλδημοκρατικού τύπου μεταρρυθμίσεις, οι οποίες εξάλλου ήσαν μέσα στο πρόγραμμα της ΕΚΝΔ, εφάρμοσε μία ριζοσπαστική, λαϊκιστική, τριτοκοσμικού τύπου στρατηγική, αξιοποιώντας τα κατώτατα δυνατά ερείσματα και ένστικτα που μπορεί να διαθέτει ένας λαός.
Σπουδασμένος στην Αμερική και οικονομολόγος, επηρεασμένος από τη σχολή της οικονομετρικής προσέγγισης των πραγμάτων, ο Ανδρέας Παπανδρέου –ο οποίος απεχθανόταν την Ευρώπη και την κουλτούρα της– ήταν ένας πολιτικός με ικανότητα τολμηρών τακτικών ελιγμών, που μπορούσε με άνεση να κινείται στρατηγικά στη βάση ορθολογικών επιλογών. Ένα σημαντικό την εποχή εκείνη στέλεχος του Κινήματος χαρακτήριζε τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ «κινούμενο ηλεκτρονικό υπολογιστή». Μελετούσε κάθε κίνησή του και, κυρίως, στην Αμερική είχε διδαχθεί από ειδικούς επικοινωνιολόγους να καταλαβαίνει την ψυχολογία του όχλου, να συνθηματολογεί και να μπορεί να διαισθάνεται τι θέλει να ακούσει ο ακροατής.
«Ύστερα», γράφει ο Στάμος Ζούλας, «ο Ανδρέας είχε διαπιστώσει ότι στην Ελλάδα η πιθανότητα να αποκτήσει κάποιος δημοσιότητα είναι η εκπροσώπηση απόψεων με τρόπο που να διεγείρει, που να συγκινεί, και ιδιαίτερα σε θέματα που το συναισθηματικό στοιχείο είναι πολύ έντονο». Ακόμη και όσα οι πολιτικοί του αντίπαλοι θεωρούσαν ως ανερμάτιστη πολιτική και οβιδιακές μεταμορφώσεις, στην ουσία δεν ήταν παρά ένας συνειδητός και προσχεδιασμένος τακτικισμός που είχε ως πρωταρχικό –αν όχι αποκλειστικό– στόχο την κατάληψη της εξουσίας»[1].
Και η τελευταία όντως κατελήφθη τον Οκτώβριο του 1981 και έμελλε να κρατήσει, την πρώτη περίοδο, το ΠΑΣΟΚ και τον αρχηγό του στο τιμόνι της χώρας έως τον Ιούλιο του 1989.
2. [Η δημιουργία των μηχανισμών]Εννέα χρόνια παραμονής στην εξουσία ήσαν αρκετά για το ΠΑΣΟΚ και τον ιδρυτή του να δημιουργήσουν αρθρώσεις και καταστάσεις που δύσκολα θα μπορούσαν αρθούν από φιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις. Ακόμα χειρότερα, την πασοκική περίοδο εμπεδώθηκε στην Ελλάδα και μία αντιδραστική τριτοκοσμική ιδεολογία η οποία σήμερα μόνον δεινά επιφυλάσσει στη χώρα. Εξάλλου, η ιδεολογία αυτή, σύμφωνα με τα γνωστά από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα πρότυπα, χρησίμευε ως άλλοθι στους μηχανισμούς που έπαιρναν σάρκα και οστά στην Ελλάδα σε αντικατάσταση του αποκαλούμενου «κράτους της δεξιάς». Μετά λοιπόν την επιχείρηση του Φεβρουαρίου 1982, όταν μία Κυριακή οι πρασινοφρουροί έκαναν δοκιμή πραξικοπήματος, σταδιακά εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα μηχανισμοί του πασοκικού κράτους που δημιουργούσαν και νέες κοινωνικο-οικονομικές αρθρώσεις.
Κοντολογίς, ο Ανδρέας Παπανδρέου επεδίωξε –και σε μεγάλο βαθμό κατάφερε– να δημιουργήσει μία φιλική προς το ΠΑΣΟΚ μεσαία τάξη, εσωστρεφή και εχθρική προς κάθε φιλελεύθερη και ευρωπαϊκή ιδέα. Επρόκειτο για μία τάξη που διψούσε για χρήμα, αλλά ήθελε να το αποκτήσει χωρίς κόπο και, κυρίως, όχι μέσα από μηχανισμούς της αγοράς και του οικονομικού ανταγωνισμού που συνεπάγεται η ελεύθερη οικονομία.
Έτσι, την περίοδο 1981-1985, εισρέουν στην Ελλάδα απίστευτα ποσά, δανεισμένα από ξένες τράπεζες, κυρίως ιαπωνικές, και δαπανώνται ασυστόλως στο όνομα της «καμένης γης», για να εκκολαφθεί η πασοκική εξουσία, η οποία ήταν και σαφέστατου τριτοκοσμικού χαρακτήρα. Την προαναφερόμενη περίοδο, η Ελλάδα δανείστηκε από το εξωτερικό περί τα 50 δισ. δολάρια, παράλληλα δε εισέπραξε και άλλα 26 δισ. δολάρια από κοινοτικές επιδοτήσεις. Μέσα σε μία τετραετία, δηλαδή, η χώρα είχε δεχθεί το ισόποσο ενός έτους Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ). Όσο για το δημόσιο χρέος της, από 28% του ΑΕΠ το 1980, είχε εκτιναχθεί στο 47,8% στα τέλη του 1985[2]. Είχε, δηλαδή, σχεδόν διπλασιασθεί χωρίς να γίνει στη χώρα ούτε ένα έργο!
Αντιθέτως, η κατανάλωση είχε πάει στα ύψη, με αποτέλεσμα την αλματώδη άνοδο του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, το έλλειμμα του οποίου έφθασε να αντιπροσωπεύει το 14,5% του ΑΕΠ και να είναι το υψηλότερο κατά κεφαλήν στον κόσμο!
Στο επίπεδο της παραγωγής, όμως, η Ελλάδα υποχωρεί σημαντικά, οι εξαγωγές της παραμένουν στάσιμες, ενώ η βιομηχανία της ξεφτίζει και σταδιακά χάνεται. Το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, εδραιώνεται κοινωνικά και εξαγοράζει ψήφους, συνειδήσεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις, αγροτικούς συνεταιρισμούς, δήμους, κοινότητες. Όπως ψιθυρίζεται στους ευρωπαϊκούς διαδρόμους, το «Κίνημα» του Ανδρέα Παπανδρέου αποκτά καθεστωτικό χαρακτήρα και το ότι παραμένει στην Ευρώπη οφείλεται στο χρήμα που εισρέει στην Ελλάδα από τα διάφορα κοινοτικά Ταμεία. Τα τελευταία χρησιμοποιούνται για πλουσιοπάροχες επιδοτήσεις ημέτερων αγροτών, συνδικαλιστών, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών, εκδοτών, ανώτερων και ανώτατων στελεχών επιχειρήσεων και, βεβαίως, κομματικών μηχανισμών.
Δημιουργείται έτσι σταδιακά ένα παρακράτος μαφιόζικου τύπου, το οποίο διεισδύει όλο και βαθύτερα στην πολιτική και κυριολεκτικά μολύνει τη δημοκρατία. Απίθανοι και αδίστακτοι εκπρόσωποι αυτού του παρακράτους δημιουργούν δίκτυα επικοινωνίας και επιρροής και αξιοποιούν στο έπακρο μια φαύλη «προοδευτική» δημοσιογραφία και ακόμα πιο φαύλους βαρόνους των μέσων μαζικής επικοινωνίας (ΜΜΕ). Αν δε κατά καιρούς τα σκάνδαλα, οι καταχρήσεις και οι λεηλασίες αυτού του παρακράτους βγαίνουν στη δημοσιότητα, αυτό οφείλεται αποκλειστικά σε εσωτερικούς ανταγωνισμούς και σε προσωπικές έριδες των ανθρώπων που δεσπόζουν στο παρακράτος. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς… Ο Κοσκωτάς, ο Μαυράκης, ο Σταματελάτος, η Αγρέξ, τα καλαμπόκια, η Προμέτ, ο Οργανισμός Ανασυγκροτήσεως Επιχειρήσεων είναι μερικά από τα 200 σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ που είχε καταγράψει ο Γιάννης Λάμψας και είχε περιγράψει αναλυτικά σε άρθρα του στα τότε Επίκαιρα του Γιάννη Πουρνάρα.
Συγκλονιστικά και απολύτως ελεγμένα στοιχεία για εκείνη την περίοδο περιέχονται σε ένα αποκαλυπτικό και πολύ σημαντικό βιβλίο του Δημήτρη Στεργίου, αρχισυντάκτη τουOικονομικού Ταχυδρόμου την εικοσαετία 1979-1999 και διευθυντή σύνταξης του ίδιου περιοδικού το 2000.
Στο βιβλίο Το Πολιτικό Δράμα της Ελλάδος 1981-2005[3], ο συγγραφέας προέβλεπε την πτώχευση της χώρας από το 1989, όταν στην ουσία η Ελλάδα είχε απειληθεί με αποβολή από την Ευρωπαϊκή Ένωση – χωρίς να ιδρώσει κανενός το αυτί. Την αποκάλυψη αυτή είχε κάνει ο υπογράφων από τις στήλες του Οικονομικού Ταχυδρόμου, δεχόμενος τόνους ύβρεων λάσπης από τους πραιτοριανούς της «Αλλαγής».
Την ώρα, λοιπόν, που κάποιοι ψάχνουν για «επαχθή χρέη» και παραπλανούν τον κόσμο, θα πρέπει κάποια πράγματα να τα δούμε από κοντά. Ειδικότερα δε θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι σε μία χρεοκοπία δεν υπάρχουν αμέτοχοι – κυρίως όταν η χρεοκοπία είναι απότοκος συλλογικής ληστείας, τους καρπούς της οποίας άλλοι γεύονται περισσότερο, άλλοι λιγότερο και κάποιοι ίσως καθόλου.
3. [Αριθμοί και γεγονότα]Ο υπογράφων δέχεται ότι τα τριανταπέντε τελευταία χρόνια αρκετοί πολιτικοί πλούτισαν και κάποιοι υπερπλούτισαν ασκώντας το επάγγελμα του «εκπροσώπου του λαού». Δέχεται επίσης ότι στο πολιτικό μας σύστημα υπάρχει αυξημένη διαφθορά. Όλα αυτά, σε μία δημοκρατία είναι ανιχνεύσιμα και κολάσιμα. Γι’ αυτό, «επαχθή χρέη» υπάρχουν και αναγνωρίζονται
μόνον στις δικτατορίες τριτοκοσμικού και κομμουνιστικού τύπου. Αντιθέτως, στη δημοκρατία, η διαφάνεια – η οποία είναι και ένας από τους όρους λειτουργίας της – αποτελεί αντίδοτο στη διαφθορά και ενίοτε την αποτρέπει. Ωστόσο, ειδικά στην χώρα μας, υπάρχει μία άλλη, και πραγματική, διάσταση «επαχθούς χρέους» την οποίαν ουδείς τολμά να αναφέρει και, ακόμη περισσότερο, να αναδείξει. Γι’ αυτό, στο παρόν κείμενο θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μία μερική διάσταση αυτού του «επαχθούς χρέους» προβάλλοντας στοιχεία που με πολύ κόπο αναζητήσαμε και καταγράψαμε.
Επισημαίνουμε, έτσι, ότι από το 1979 έως και το 2010 έγιναν στην Ελλάδα 5.280 γενικές και κλαδικές απεργίες, σε ποσοστό 96% του δημοσίου τομέα, με αποτέλεσμα να χαθούν 1.385 ημέρες εργασίας. Σε σημερινά ευρώ, το κόστος αυτών των εργάσιμων ημερών, που είναι 45 τον χρόνο, αντιστοιχεί σε 135 δισ. ευρώ, ήτοι στο 39% του συνολικού δημοσίου χρέους της χώρας ή στο 55% των χρεών των ασφαλιστικών ταμείων. Σημειώνουμε ότι οι απεργούντες ναι μεν δεν προσήλθαν στην εργασία τους, πλην όμως εισέπραξαν το σχετικό ημερήσιο κόστος της τελευταίας – και το συνολικό αυτό ποσόν είναι αδύνατον να υπολογισθεί. Σίγουρα, όμως, σωρευτικά αντιπροσωπεύει κάποια δισεκατομμύρια ευρώ. Οι περισσότερες από τις προαναφερθείσες απεργίες – ο αριθμός των οποίων είναι τριπλάσιος του αντιστοίχου κοινοτικού μέσου όρου πριν τη μεγάλη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) – είχαν εκβιαστικό χαρακτήρα και κατέληξαν στην απόσπαση απίθανων προνομίων. Τα τελευταία –όπως, για παράδειγμα, τα δωρεάν ταξίδια με την Ολυμπιακή Αεροπορία όλων των μελών των οικογενειών των εργαζομένων (;) στην εταιρεία, στην πρώτη θέση– επιβάρυναν, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το κόστος παραγωγής της ελληνικής οικονομίας κατά 4% του ΑΕΠ περίπου. Έτσι, σωρευτικά τα τριάντα τελευταία χρόνια η ελληνική οικονομία επιβαρύνθηκε με άλλα 140 δισ. ευρώ, χάνοντας ταυτοχρόνως και σημαντικό μέρος από την ανταγωνιστικότητά της. Στην απώλεια αυτή θα πρέπει να προστεθεί και η κατά 2% σωρευτική επιβάρυνση του ΑΕΠ από τα κλειστά επαγγέλματα, η οποία επίσης υπολογίζεται σε άλλα 120 δισ. ευρώ.
Επίσης, από το 1993, μετά την πτώση της κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, έως και το 2009, προσελήφθησαν στην ευρύτερο δημόσιο τομέα περί τα 600.000 άτομα, με αποτέλεσμα το κόστος του δημόσιου τομέα να επιβαρυνθεί με το απίστευτο ποσόν των 500 δισ. ευρώ – κόστος το οποίο ξεπέρασε κατά τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες το αντίστοιχο μέσο της ΕΕ των 15 χωρών-μελών. Το ποσοστό αυτό σήμερα αντιπροσωπεύει 11 δισ. ευρώ ετησίως και είναι η βασική αιτία της δημιουργίας δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Ακόμα χειρότερα, επιβαρύνει και την εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού σε επίπεδα που είναι δύσκολο να υπολογισθούν. Στις παραπάνω απίστευτες επιβαρύνσεις θα πρέπει να προσθέσουμε και την χορήγηση στην Ελλάδα 180.000 συντάξεων με μηδενική ανταπόδοση, οι οποίες σε μία εικοσαετία επιβάρυναν το υπερχρεωμένο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας με 24 δισ. ευρώ, στα οποία θα πρέπει να προστεθούν και κάποια δισεκατομμύρια εφάπαξ. Την περίοδο 1990-2009 καταγράψαμε επίσης για την Αθήνα 180 δήθεν φοιτητικές διαδηλώσεις, οι οποίες κατέληξαν σε καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και σε λεηλασίες πανεπιστημιακών ιδρυμάτων ανυπολογίστου αξίας. Την εικοσαετία αυτή, οι καταστροφές που προκλήθηκαν μόνον στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο υπολογίζονται στα 30 εκατ. ευρώ σωρευτικά, συμπεριλαμβανομένων και των κλοπών επιστημονικού υλικού. Από κοινωνικής δε πλευράς, οι βάρβαρες αυτές εκδηλώσεις οδήγησαν σε απώλειες δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας στο κέντρο της Αθήνας και στο κλείσιμο περίπου 10.000 εμπορικών και άλλων επιχειρήσεων.
Αποκαλυπτικά επίσης στοιχεία για το μέγεθος της μεγάλης ληστείας μπορεί να εντοπίσει κανείς σε ένα θαυμάσιο βιβλίο του αείμνηστου Νικολάου Θέμελη, υπουργού Προεδρίας στην Οικουμενική Κυβέρνηση Ζολώτα το 1990, με τίτλο Τον δρόμον τετέλεκα [4]. Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας, που ήταν και πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, περιγράφει τις απίστευτες εμπειρίες του. Σε οποιαδήποτε δημοκρατική και ευνομούμενη χώρα, το βιβλίο αυτό θα είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων και εισαγγελικών επεμβάσεων. Εν Ελλάδι πέρασε απαρατήρητο. Ο λόγος απλός και ευκόλως κατανοητός: ο συγγραφέας περιγράφει όργια καταχρήσεων και σπαταλών στη δημόσια διοίκηση και αναφέρει σοβαρότατες ατασθαλίες σε δήμους και κοινότητες. Ατασθαλίες που, συνολικά, ξεπερνούσαν τα 20 δισ. δραχμές την εποχή εκείνη. Το ποσόν αυτό, βέβαια, ανεβαίνει σε αστρονομικά ύψη αν διαβάσει κανείς τις εκθέσεις του Λ. Ρακιντζή, Επιθεωρητού Δημοσίας Διοικήσεως, ο οποίος, στην γνωστή έκθεσή του, περιγράφει τα σημεία και τέρατα που συμβαίνουν στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, στις πολεοδομίες, στα Ελληνικά Ταχυδρομεία και γενικά σε δημόσιους οργανισμούς. Σύμφωνα με υπολογισμούς του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ), το κόστος της διαφθοράς στην ελληνική δημόσια διοίκηση αντιπροσωπεύει περί το 2% του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας, ήτοι, με τα σημερινά δεδομένα, ένα ποσόν της τάξεως των 5 δισ. ευρώ. Έτσι, σε επίπεδο τριακονταετίας, φθάνουμε αισίως τα 120 δισ. ευρώ.
Είναι, λοιπόν, ηλίου φαεινότερον ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι όντως «επαχθές», όχι όμως για τους λόγους που επικαλούνται κάποιοι νομικοί, που, υποκρίνονται ότι τώρα ανακαλύπτουν τον τροχό της διαφθοράς και της γραφειοκρατικής ασυδοσίας. Αυτοί που αναζητούν ενόχους και αποδιοπομπαίους τράγους για το αποκαλούμενο ελληνικό «επαχθές χρέος» και απειλούν με μηνύσεις και άλλα παρόμοια, καλά θα έκαναν να μάθουν …γραφή και ανάγνωση. Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι το γνήσιο προϊόν της καταληστεύσεως του δημοσίου πλούτου από συντεχνίες, συνεταιρισμούς, συνδικαλιστικά σωματεία, δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες.
Όλος αυτός δεσμός της ελληνικής, σοβιετικού τύπου, κλεπτοκρατίας δίνει σήμερα τον υπέρ πάντων αγώνα για να καταρρεύσει η χώρα. Είναι η μόνη ελπίδα τους. Διότι, μία ελληνική κατάρρευση θα αφήσει άθικτους όλους τους μηχανισμούς της διαφθοράς και θα ενισχύσει τις εξουσίες των συντεχνιών. Για παράδειγμα, επιχειρηματίες που τροφοδοτούν τις διάφορες φιλολογίες περί επιστροφής στην δραχμή, είναι ξεκάθαρο τι επιδιώκουν. Έχοντας τεράστια χρέη στο εσωτερικό και γερές καταθέσεις στο εξωτερικό, σε περίπτωση που η Ελλάδα επιστρέψει στη δραχμή νομίζουν ότι θα εξοφλήσουν τα χρέη τους σε υποτιμημένες δραχμές, εισάγοντας υπερτιμημένα ευρώ. Θα συμβεί, δηλαδή, ό,τι συνέβη στην πάλαι ποτε Σοβιετική Ένωση, στην οποίαν οι ολιγάρχες της νομενκλατούρας αγόρασαν σχεδόν τα πάντα με υπερτιμημένα έναντι του ρουβλίου δολάρια που είχαν φυγαδεύσει στο εξωτερικό την περίοδο του κομμουνιστικού καθεστώτος. Με το χρήμα αυτό οι ολιγάρχες, όχι μόνον απέκτησαν αμύθητες περιουσίες, αλλά εγκατέστησαν και τις δικές τους πολιτικές εξουσίες. Έτσι, η σημερινή Ρωσία ελέγχεται από τους ολιγάρχες του χρήματος και αυτούς που αποτελούν το πολιτικό τους σκέλος.
Αυτό το μοντέλο «οραματίζονται» κάποιοι και για την Ελλάδα, γι’ αυτό και επιδιώκουν με κάθε μέσον να την αποκόψουν από την Ευρώπη. Δηλαδή, πέρα από τη μεγάλη ληστεία, οι κύκλοι αυτοί επιχειρούν σήμερα και μία πολιτικο-θεσμική ανατροπή. Το θέμα είναι τεράστιο και οι διάφορες πτυχές του θα αναδεικνύονται όλο και πιο αδρά όσο κυλά ο χρόνος. Και ο χρόνος κυλά εφιαλτικά γρήγορα.

O Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος γιος του Χαρίλαου και της Μάρως, γεννήθηκε στο Παλαιό Ψυχικό το 1941. Έβγαλε το δημοτικό σχολείο στην Πάτρα. Πραγματοποίηοε τις γυμνασιακές του σπουδές διαδοχικά, στη Σχολή Μπερζάν, στο Λεόντειο Λύκειο και στο Αρέθειο. Στη συνέχεια, σπούδασε στο Βέλγιο Οικονομικές και Εμπορικές Επιστήμες εφαρμοσμένες στις υπό ανάπτυξη χώρες. Πτυχιούχος του Πανεπιστημιακού Κέντρου της Μονς, παρακολούθησε, επίσης, στα πανεπιστήμια της Λιέγης, της Λίλλης και των Βρυξελλών, Πολιτική Οικονομία και Κοινωνιολογία, Δημοσιογραφία και Τεχνικές Επικοινωνίας, Φιλοσοφία και Οικονομική των Επιχειρήσεων. Με τη δημοσιογραφία ασχολήθηκε το 1956, σαν συνεργάτης της “Αθλητικής Ηχούς” και του “Νεολόγου Πατρών”. Το 1963 προσελήφθη ως συντάκτης στον “Οικονομικό Ταχυδρόμο” και το “Οικονομικό Βήμα” και από το 1966 υπήρξε ανταποκριτής τους στο Βέλγιο. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1977 και ξανάρχισε τη συνεργασία του με τον “Οικονομικό Ταχυδρόμο” στο τέλος της ίδιας χρονιάς. Συνεργασία που σταμάτησε τον Ιούλιο του 2004, με αφορμή τη διακοπή της κυκλοφορίας του περιοδικού. Στην πολυετή σταδιοδρομία του συνεργάστηκε με τις εφημερίδες “Ελεύθερος Τύπος”, “Απογευματινή”, “Τύπος της Κυριακής”, “Πελοπόννησος” της Πάτρας, “Μακεδονία”, “Θεσσαλονίκη”, κ.α. Όπως επίσης και με τα γνωστά περιοδικά “Status”, “Manager”, “Retail”, κ.α. Σήμερα αρθρογραφεί στις εφημερίδες “Εστία”, “Ναυτεμπορική”, “Κόσμος Σαββατοκύριακο” και “Βήμα της Αιγιαλείας”. Επιμελείται την εκπομπή “Δρόμοι της Ανάπτυξης” της Ελληνικής Εταιρείας Διοικήσεως Επιχειρήσεων στο Κανάλι 10/ Sbc και είναι σύμβουλος της εκπομπής “Καρριέρα: Πού;” στο ίδιο τηλεοπτικό κανάλι. Είναι επίσης επίτιμος διεθνής πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων, πρόεδρος του ελληνικού της τμήματος και μέλος της ΔΣ της Ένωσης Συντακτών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Έχει βραβευθεί με 42 ελληνικά και διεθνή δημοσιογραφικά βραβεία και είναι Ιππότης της Τιμής της Γαλλικής και της Ουγγρικής Δημοκρατίας.
Παραπομπές:
[1] Στάμος Ζούλας, Όσα δεν έγραψα…, Καστανιώτη, Αθήνα 2003, σ. 96.
[2] Το καλοκαίρι του 1985 η χώρα έφθασε στο χείλος της κατάρρευσης, όπως περιέγραψε ο τότε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Δ. Χαλικιάς. Βλ. τη μαρτυρία του σε συνέντευξη στον Π. Βασιλόπουλο (Οικονομικός Ταχυδρόμος, 8.1.1988), η οποία παρατίθεται στο σχετικό άρθρο μου «Από το 1985 προβλεπόταν η πτώχευση», που είναι διαθέσιμο στο http://tiny.cc/j3jax
[3] Δημήτρης Λ. Στεργίου, Το πολιτικό δράμα της Ελλάδος 1981-2005, Παπαζήση, Αθήνα 2005.
[4] Νικόλαος Θέμελης, Τον δρόμον τετέλεκα, Ι. Σιδέρης, Αθήνα 1998.

Παρασκευή

Καφέ, μπαρ και σουβλατζίδικα οι νέες επιχειρήσεις στην Ελλάδα !!!!

Εστιασμένη σε μη παραγωγικούς και εσωστρεφείς τομείς, όπως η εστίαση, η λιανική τροφίμων και το λιανεμπόριο, δείχνει να παραμένει η ελληνική επιχειρηματικότητα, εν μέσω κρίσης, υπερφορολόγησης και πτώσης της κατανάλωσης.
Αυτό είναι ένα από τα βασικά συμπεράσματα της... 
νέας μελέτης της Endeavor Greece, ενός διεθνούς μη κερδοσκοπικού οργανισμού στήριξης της επιχειρηματικότητας, από την οποία προκύπτει ακόμη ότι το 2016, με βάση τα στοιχεία του ΓΕΜΗ, καταγράφεται μείωση 50% του αριθμού των νέων επιχειρήσεων σε σχέση με το 2008.
Συγκεκριμένα, ιδρύθηκαν 28.615 νέες επιχειρήσεις το 2016, 33% λιγότερες σε σχέση με το 2012.
Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο η μείωση του αριθμού των νέων επιχειρήσεων, αλλά το ότι αυτές που ιδρύονται συνεχίζουν να εστιάζονται σε κλάδους με κατά βάση εγχώριο προσανατολισμό (π.χ. εστίαση, μπαρ, καφετέριες, λιανεμπόριο, λογιστικές/συμβουλευτικές υπηρεσίες).
Το ποσοστό είναι μειωμένο σε σχέση με το αντίστοιχο 88% του 2012, ωστόσο η μείωση δεν είναι σε καμία περίπτωση αρκετή για να επιταχύνει το μετασχηματισμό της ελληνικής οικονομίας και τη δημιουργία θέσεων εργασίας.
Είναι εντυπωσιακό ότι το 2016 ιδρύθηκαν 5.613 επιχειρήσεις στον χώρο της εστίασης και της λιανικής τροφίμων και 3.200 επιχειρήσεις λιανεμπορίου. Η ενίσχυση του τουρισμού είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθούν 1.347 νέες επιχειρήσεις, ενώ στις 1.320 ήταν οι νέες επιχειρήσεις στον χώρο των κατασκευών.
Από την άλλη πλευρά, είναι αξιοσημείωτο ότι με εξαίρεση τον τουρισμό, η συντριπτική πλειοψηφία των κλάδων υπέστη μειώσεις κατά μέσο όρο μεγαλύτερες του 30%. Η μεγαλύτερη μείωση παρατηρήθηκε στον κλάδο της ενέργειας, ο οποίος ουσιαστικά εξαϋλώθηκε, με μείωση που έφτασε το 93%. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και κλάδοι με διεθνή προσανατολισμό, όπως η μεταποίηση τροφίμων ή η τεχνολογία σημείωσαν μείωση του αριθμού των νέων επιχειρήσεων κατά 38% και 27% αντίστοιχα.

Οι 40 κλεφτες του Αλη...ΠΑΣΟΚ!!!!

Τα 40 πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ που πήραν το πολιτικό τους κεφάλαιο αλλά άφησαν τα χρέη που τους αναλογούν.
 "Ούτε ένα, ούτε δύο αλλά τουλάχιστον 40 στελέχη του ΠΑΣΟΚ έχουν βρει καταφύγιο στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως τα κατονόμασε χθες στη Βουλή ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Βασίλης Κεγκέρογλου, αποδεικνύοντας εμπράκτως ότι το «παλιό» ΠΑΣΟΚ μετακόμισε σύσσωμο στον ΣΥΡΙΖΑ. Ανάμεσά τους βρίσκονται πρόσωπα όπως ο Οδυσσέας Βουδούρης, ο Νίκος Τόσκας, η Νίνα Κασιμάτη, ο Γιώργος Δέδες κλπ.
«Και επειδή είδα πολλούς Βουλευτές από αυτήν την κατηγορία να χειροκροτούν σήμερα εδώ τις τοποθετήσεις του κ. Τσίπρα εναντίον του ΠΑΣΟΚ, θέλω να πω ότι και εμείς έχουμε μια Εξεταστική και κοιτάζουμε να δούμε τι έγινε πράγματι το ποσό που δανειοδοτήθηκε. Έχουμε σαράντα ενδεικτικά συνεχίζεται η εξέταση πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που πήραν μαζί τους το πολιτικό κεφάλαιο και άφησαν πίσω τους τα χρέη που τους αναλογούν. Θέλω να το καταθέσω στα Πρακτικά και να βγει αντίγραφο να δοθεί στα κόμματα, ώστε να είναι ενήμερα, γιατί πραγματικά δεν μπορεί εδώ πέρα να έρχονται και να χειροκροτούν πολλοί από τους διαχειριστές αυτής της κατάστασης», είπε χαρακτηριστικά ο Βασίλης Κεγκέρογλου.

Κυριακή

Στρατηγός Νικόλαος Ντερτιλής: ΑΘΑΝΑΤΟΣ!


Στρατηγός Νικόλαος Ντερτιλής: ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

Τις πρώτες απογευματινές ώρες της Δευτέρας 28 Ιανουαρίου 2013, η Ελλάς πένθησε την απώλεια ενός Ανδρός, του οποίου η ζωή και το έργο υπήρξε η τρανή απόδειξη της φυλετικής συνέχειας των ηρωικότερων μορφών της χαραγμένης με αίμα Ελληνικής Στρατιωτικής Ιστορίας. 
Ο Στρατηγός Νικόλαος Ντερτιλής, Έντιμος και Υπερήφανος, Μαχητής και Απροσκύνητος, καπνίζει πλέον ανέμελα και πάντοτε περιφρονητικά προς την δειλία των πολλών, το τσιγάρο του, καθήμενος αντικριστά του Χάροντος.
Καταγόμενος από στρατιωτική οικογένεια, ακολουθεί την οικογενειακή παράδοση και εισέρχεται στη Σχολή Ευελπίδων. Σε ηλικία 21 ετών, ο Αξιωματικός Νικόλαος Ντερτιλής, εντάσσεται εν μέσω γερμανικής κατοχής, στην Εθνική Αντίσταση. Συλλαμβάνεται από τους Γερμανούς και φυλακίζεται στο Χαϊδάρι, απ' όπου δραπετεύει, δίνοντας συνέχεια στην αντιστασιακή του δράση. Η απελευθέρωση της Ελλάδος από τους Γερμανούς κατακτητές, τον βρίσκει στο στρατόπεδο των Εθνικών Δυνάμεων, που μάχονται κατά της κομμουνιστικής ανταρσίας. 
Από το 1946, συμμετέχει στο συμμοριτοπόλεμο λαμβάνοντας μέρος σε πλήθος μαχών ενάντια στους συμμορίτες, ως αξιωματικός του Εθνικού μας Στρατού. Το έτος 1950 τον βρίσκει εκπαιδευτή στη Σχολή Ευελπίδων. Το ανήσυχο και φιλοπόλεμο πνεύμα του Έλληνος Στρατιώτου όμως, τον ωθεί στην εθελοντική συμμετοχή μετά του Ελληνικού Εκστρατευτικού Σώματος, στον Πόλεμο της Κορέας. Για την δράση του στον πόλεμο εκείνο, θα λάβει τα πρώτα Παράσημα Ανδρείας, αποδεικνύοντας στην πράξη τις εξαιρετικές στρατιωτικές και στρατηγικές του ικανότητες. Εκεί βέβαια που θα λάμψει το άστρο του σπουδαίου Αξιωματικού, είναι το πολεμικό πεδίο της μαρτυρικής Μεγαλονήσου, της Κύπρου μας.
Το έτος 1964, μεταβαίνει εθελοντικώς στην Κύπρο με το βαθμό του Ταγματάρχη, χρησιμοποιώντας πλαστό διαβατήριο. Είναι η περίοδος κατά την οποία η τουρκική προκλητικότητα και επιθετικότητα καθιστά την κατάσταση στο νησί έκρυθμη. Ο Ταγματάρχης Ντερτιλής, έχει αποστολή να οργανώσει και να εκπαιδεύσει ειδικές μονάδες της Ελληνικής Δύναμης(ΕΛ.ΔΥ.Κ.) επί της νήσου. Κατά την κρισιμότατη για την πορεία των εξελίξεων, μάχη της Μασούρας, ο Ταγματάρχης Ντερτιλής κατόπιν διαταγών του Αρχηγού της ΕΟΚΑ, Γρίβα Διγενή, επιτίθεται με μικρή δύναμη ανδρών και εφ' όπλου λόγχη, στο καλά οχυρωμένο χωριό, το οποίο ήλεγχαν Τούρκοι και Τουρκοκύπριοι.
Η ένταση της επιθέσεως υπήρξε τέτοια, ώστε οι τουρκικές δυνάμεις αποδεκατίστηκαν, ενώ παράλληλα υπήρξε βαριά η τιμωρία των τουρκοκυπριακών εκείνων θυλάκων, οι οποίοι αποτελούσαν τις εστίες παραγωγής και εκκινήσεως της τουρκικής τρομοκρατίας προς τις ελληνοκυπριακές κοινότητες. Χαρακτηριστικό της σφοδρότητος των επιχειρήσεων της μονάδος του Ντερτιλή, υπήρξε η διαταγή του Αρχηγού Γρίβα προς τον Ταγματάρχη για παύση της επιθέσεως. Η απάντηση του Νικόλαου Ντερτιλή, θα παραμείνει μνημειώδης: αντί λόγων, «μιλούν» οι σφαίρες του όπλου του, οι οποίες διαλύουν τον ασύρματο! Η επιχείρηση συνεχίζεται ακατάπαυστα και έρχεται σε πέρας με την επίτευξη του αντικειμενικού της σκοπού και την καθολική εκκαθάριση των τουρκοκυπριακών θυλάκων.
Ο Νικόλαος Ντερτιλής μυείται στα σχέδια των κινηματιών που προηγήθηκαν της 21ης Απριλίου, το 1966, έτος που τον βρίσκει να υπηρετεί στο 16ο Σύνταγμα, στη Νιγρίτα του νομού Σερρών. Η συμβολή του στην επιβολή του στρατιωτικού καθεστώτος το 1967, υπήρξε καθοριστική. Ηγούμενος μικρής ομάδος στρατιωτών, κατορθώνει με ένα μηχανοκίνητο Τάγμα να ελέγξει αναίμακτα 28 στόχους, το σύνολο σχεδόν του κρατικού μηχανισμού. Η επιχείρηση ξεκίνησε λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 21ης Απριλίου 1967, ενώ η λήξη της απόλυτα επιτυχημένης επιχείρησης δόθηκε στις 4 παρά 10 το πρωί. Ο αιφνιδιασμός είχε πετύχει. Κατά τη διάρκεια της επταετίας, ο Στρατηγός Ντερτιλής παρέμεινε μακράν των κέντρων λήψεως των πολιτικών αποφάσεων. Ο Ταξίαρχος πια Ντερτιλής, ως ο Αξιωματικός που διασφάλισε την κατάληψη όλων των νευραλγικών θέσεων της Αθήνας για λογαριασμό του στρατιωτικού πραξικοπήματος, εδέχθη το βάρος του μένους δημοκρατών και μπολσεβίκων.
Στις 30 Δεκεμβρίου του 1975, ο Νικόλαος Ντερτιλής καταδικάζεται σε ισόβια κάθειρξη και διαρκή στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων, με την κατηγορία της συμμετοχής σε ανθρωποκτονία από πρόθεση. Ο ίδιος ο Στρατηγός, ουδέποτε παραδέχτηκε την δολοφονία, ενώ καταδικάστηκε με βάση την κατάθεση του οδηγού του. Παρότι τα επίσημα πορίσματα του μεταπολιτευτικού καθεστώτος για το εν λόγω γεγονός φάσκουν κι αντιφάσκουν, εν τούτοις ο Νικόλαος Ντερτιλής έπρεπε να χλευαστεί, να ταπεινωθεί διά της στέρησης των βαθμών του και να τιμωρηθεί από το καθεστώς των διεφθαρμένων, για την απόλυτη προσήλωσή του στο στρατιωτικό καθεστώς και την πίστη του στο πρόσωπο του Γ. Παπαδόπουλου.

Ο Περήφανος, κατά δήλωσή του «Έλλην Εθνικιστής και Χριστιανός Ορθόδοξος» Στρατηγός, υπήρξε ο μακροβιότερος κρατούμενος των ελληνικών φυλακών, πληρώνοντας το τίμημα της αξιοπρεπέστατης -κατά τις στρατιωτικές αρχές- και ελληνοπρεπούς του στάσεως. Η καραμανλική Δεξιά δεν του συγχώρησε ποτέ το γεγονός της αυτοεξορίας του ηγέτη της στην Γαλλία, πολύ δε περισσότερο, την επί επτά έτη αποτροπή της λαφυραγώγησης του εθνικού μας πλούτου. Η Αριστερά με αιχμή της το ΠΑΣΟΚ απεδείχθη ηπιότερη, προτείνοντάς του να αιτηθεί χάρη, ώστε να αποφυλακισθεί για ανθρωπιστικούς λόγους.
Πράγματι, αυτή ήταν η Δημοκρατία τους: ο «ανθρωπισμός» της, ήταν παράγοντας εξαρτώμενος από μια επαίσχυντη αίτηση χάριτος. Την χαρά όμως την οποία ανέμεναν διακαώς και με μαρξιστική μισανθρωπιά οι αριστεροί από μια πιθανή αίτηση χάριτος, ο Στρατηγός Ντερτιλής δε τους την έδωσε ποτέ. Παρέμεινε αγέρωχος, συνειδησιακά και ιδεολογικά ακμαίος στέλνοντας στους εχθρούς του αντί της αιτήσεως το μήνυμα: « είναι αδιανόητο εγώ ο οποίος ηγήθηκα μιας χούφτας ανδρών στην Κύπρο και έριξα τους Τούρκους στη θάλασσα, να ζητήσω χάρη από εσάς που υποστείλατε την Ελληνική Σημαία από τα Ίμια»!
Αυτός είναι ο Ήρωας Νικόλαος Ντερτιλής, τον οποίο το μεταπολιτευτικό ανθελληνικό καθεστώς επιχείρησε να καταβάλει διά της εκδικητικής τιμωρίας. Βράχος Ήθους και Τιμής, πάνω στον οποίο τσακίστηκαν με πάταγο οι μύχιες επιδιώξεις του Καθεστώτος των κοινοβουλευτικών προδοτών. Ο Στρατηγός, ασθενής και γέροντας ακόμη, στάθηκε πραγματικός Τιτάνας του Ελληνικού Εθνικισμού και της αληθούς Στρατιωτικής Τιμής, αυτής της Τιμής την οποία ντροπιάζουν οι σημερινοί ένστολοι παρατρεχάμενοι υπουργών και βουλευτών, αρνούμενος μετά πρωτόγνωρου πάθους να νομιμοποιήσει το καθεστώς της μεταπολίτευσης!

Σε αυτή την ηγετική και αγέρωχη μορφή του σύγχρονου Ελληνικού Εθνικισμού, τον Στρατηγό Νικόλαο Ντερτιλή, αποτίουμε Φόρο Τιμής. Το παράδειγμά του, θα στέκει ως φάρος απαρέγκλιτης συνειδησιακής και ιδεολογικής συνέπειας για κάθε ιδεολόγο πολεμιστή της Εθνικιστικής και Κοινωνικής Ιδέας, στα δύσκολα έτη του Αγώνος που απλώνονται εμπρός μας. Με την ακλόνητη πεποίθηση, πως η υπόθεση της Αποκατάστασης του ονόματός του δεν τελείωσε με τον θάνατο, παρά μόνον αναβλήθηκε για το κοντινό μέλλον, αποχαιρετούμε έναν Περήφανο και Αήττητο σε όλες τις μάχες Αξιωματικό, υποσχόμενοι να ακολουθήσουμε απαρέγκλιτα τον δικό του δρόμο, τον δρόμο που οδηγεί στο γκρέμισμα της ανθελληνικής μεταπολίτευσης και στην οικοδόμηση ενός πραγματικά Εθνικού Κράτους, το οποίο θα τιμά, ως οφείλει, τους Ήρωες οι οποίοι αναδείχτηκαν στα Πεδία των Μαχών.

Χιλιάδες Έλληνες τίμησαν τους πεσόντες των Ιμίων


Οι Εθνικιστές ΔΕΝ ξεχνούν τους Ήρωες: Χιλιάδες Έλληνες τίμησαν τους πεσόντες των Ιμίων - Φωτορεπορτάζ
Με μια μεγαλειώδη τελετή χιλιάδες Έλληνες Εθνικιστές τίμησαν την Μνήμη των πεσόντων Ηρώων των Ιμίων, τον Αντιπλοίαρχο Χριστόδουλο Καραθανάση, τον Αντιπλοίαρχο Παναγιώτη Βλαχάκο και τον Σημαιοφόρο Έκτορα Γιαλοψό.
Την μαζική εκδήλωση της Επιτροπής Εθνικής Μνήμης άνοιξε ο Συναγωνιστής Νίκος Κωνσταντίνου, σημειώνοντας πως οι Έλληνες Εθνικιστές επί 21 συναπτά έτη τιμούν τους Αθάνατους Ήρωες του Ελληνισμού, πιστοί στο διαχρονικό μήνυμα του όρκου των Αθηναίων εφήβων: "Τὴν πατρίδα οὐκ ἐλάσσω παραδώσω".
Ο Συναγωνιστής Παύλος Κτιστάκης εξιστόρησε το ιστορικό της βραδιάς της προδοσίας τον Ιανουάριο του 1996, όταν λίγοι Συναγωνιστές βρέθηκαν έξω από την Βουλή, αντιστεκόμενοι στους αλήτες, προδότες, πολιτικούς! Εκείνο το βράδυ ο Αρχηγός της Χρυσής Αυγής, λίγο πριν τον "κόψουν" στον τηλεοπτικό αέρα δήλωσε ότι έιναι προτιμότερος ο πόλεμος από την ταπείνωση, συντασσόμενος με το ηθικό και την βούληση του Ελληνικού Λαού.
Ο Υποστράτηγος ε.α Βασίλειος Παπαθανασίου επισήμανε ότι οι πεσόντες Ήρωες των Ιμίων δεν δείλιασαν, προτίμησαν τον θάνατο από μια ατιμασμένη ζωή, καθώς θυσιάστηκαν για το Έθνος.
Ο Συναγωνιστής Χρίστος Χρίστου, Πρόεδρος ΕΛΑΜ, υπό την ιαχή "Ελλάς - Κύπρος - Ένωσις" δήλωσε ότι μόνο η Χρυσή Αυγή και ο Αρχηγός της αντιστάθηκε στην επιχειρούμενη νέα προδοσία της Κύπρου.
Τέλος στο βήμα ανέβηκε ο Γενικός Γραμματέας του Λαϊκού Συνδέσμου - Χρυσή Αυγή, Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος, ο οποίος δήλωσε αρχικά ότι οι Έλληνες Εθνικιστές δεν πτοούνται από το ανθελληνικό κράτος και το αναρχοκομμουνιστικό παρακράτος που σήμερα βεβήλωσε το Μνημείο των Ιμίων.
Οι Έλληνες Εθνικιστές θα είναι πάντα πιστοί στις επάλξεις του Αγώνα, καθώς δεν παραδίδουμε ψυχή, δεν παραδίδουμε Πατρίδα! Στην συνέχεια τόνισε πως κάλεσε την Ελληνική Βουλή να στείλει αντιπροσωπεία στα Ίμια, ώστε να καταθέσει στεφάνι και να υψώσει την Ελληνική σημαία, αλλά εσιώπησαν όλοι!
Απαντώντας στον νυν ψηφοφόρο της ΝΔ, Πάγκαλο που είχε δηλώσει με θράσος ότι την Ελληνική Σημαία στα Ίμια "την πήρε ο αέρας", ότι αυτήν την τιμημένη Ελληνική Σημαία υψώνουν τώρα περήφανα σε κάθε γωνιά της ελληνικής γης οι Εθνικιστές.
Απέναντι στις ιταμές προκλήσεις των τούρκων απάντησε με το ψήφισμα του Εθνικού Συμβουλίου της Χρυσής Αυγής, το οποίο σημειώνει: "Πρέπει η Ελλάς να λάβει ξεκάθαρη θέση με ένα Eλληνικό casus belli, το οποίο θα ψηφιστεί από την Ελληνική Βουλή, απέναντι στις διεκδικήσεις των Τούρκων στο Αιγαίο μας καθώς και στην απειλή του Ερντογάν ότι θα φέρει στην Πατρίδα μας εκατομμύρια πρόσφυγες και λαθρομετανάστες. Θεωρεί επίσης αυτονόητο το δικαίωμα βάσει του Διεθνούς Δικαίου της επεκτάσεως των χωρικών μας υδάτων στα 12 μίλια και την ανακήρυξη της Ελληνικής ΑΟΖ".
Τέλος, τόνισε το παραμύθι της ελληνοτουρκικής φιλίας. Το Έθνος μας βρίσκεται σε πόλεμο 1000 χρόνια με τους τούρκους και την λύση απέναντι στην συνεχιζόμενη τουρκική προκλητικότητα μπορεί να δώσει μόνο η Χρυσή Αυγή.
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με το προσκλητήριο νεκρών, ενός λεπτού σιγή, τον Εθνικό Ύμνο και τον Ύμνο του Κινήματος.
Εθνικός Ύμνος - Ύμνος Χρυσής Αυγής 
 Προσκλητήριο νεκρών   
Εθνικός Ύμνος - Ύμνος Χρυσής Αυγής
Περισσότερες φωτογραφίες 
Αντιπλοίαρχος Χριστόδουλος Καραθανάσης, Αντιπλοίαρχος Παναγιώτης Βλαχάκος, Σημαιοφόρος Έκτορας Γιαλοψός: ΑΘΑΝΑΤΟΙ!
Ακολούθησε δυναμική πορεία χιλιάδων Εθνικιστών προς το Υπουργείο Αμύνης.
Περισσότερες φωτογραφίες: